Obama protiv „puškokratije”

Američki predsednik Barak Obama upustio se u veliku bitku za čvršću kontrolu prometa vatrenog oružja u SAD. Posle serije masovnih ubistava počinjenih automatskim i poluautomatskim, zapravo vojničkim oružjem, Obama namerava da Kongresu predloži univerzalnu kontrolu podobnosti kupaca oružja i zabranu prodaje automatskih i poluautomatskih pušaka.

Kako će to proći u sudaru s lobijem proizvođača oružja, ostaje da se vidi, ali za psihijatre i psihologe stara američka ratnička supkultura večna je tema.

Naime, da li ta jedinstvena veza s oružjem, činjenica da je oružje postalo neka vrsta svetinje, koju u SAD obožavaju mnogi kao suštinu američkog načina života, na neki način deformiše i američku psihu?

Jer, izvori američke „puškokratije” datiraju iz američke revolucije i građanskog rata, kada su građanske milicije stavljale oružje u centar mita američkog nacionalnog stvaranja. Ta romantična mitologija, razrađena u herojskim pričama iz pograničnih područja, posle je dobila izraz u vestern filmovima.

Zahvaljujući protoku ljudi i ideja, oružje ostaje neka vrsta ukorenjenog, bitnog aspekta američkog identiteta, takoreći ikona slobode, moći i prava pojedinaca. Na taj način oružje je ispunilo veći deo psihološkog vakuuma koji je nastao zahvaljujući odsustvu tradicionalne američke kulture. Nešto kao sredstvo za shvatanje Amerikanaca kao naroda opredeljenog za ravnopravnost.

formacije, uz žestoke otpore političkim naporima da se nametne čak i najblaža kontrola prometa i posedovanja vatrenog oružja. Zapravo, mnoge paravojne grupe u SAD tvrde „da je i Bog zainteresovan za oružje, jer naš Bog nije slabić”. A nasilje počinjeno u njegovo ime, ponekad se prikazuje kao da je izvršeno u ime „bele rase i viših ciljeva”.

Oružje je bitno i za osvetu, koja je tako važna za martirologiju američke rasističke desnice. U nastojanju da osveti druge „mučenike” rasističke desnice, Timoti Mekvej organizovao je eksploziju bombe 1995. godine u Oklahoma Sitiju kako bi se poklopila sa drugom godišnjicom loše izvedenog vladinog napada u Teksasu na pripadnike jedne sekte, istog dana kada je Ričard Snel, vodeća ličnost u grupama krajnje desnice, pogubljen zbog ubistva.

Obožavanje oružja može se proširiti i na sredstva za masovno uništavanje, od hemijskog i biološkog do nuklearnog, što daje sasvim novu dimenziju „puškokratiji”. Osim fanatika i mentalno poremećenih osoba, mnogi obični Amerikanci zainteresovani su za kult oružja.

Po njima to nije automatski i opasan izvor nasilja, već potpuno prirodan i prihvaćen deo američkog nacionalnog pejzaža, poput lepih obala i kanjona. A kada nešto tako i obožavate onda se i protivite da vas drugi u tome kontrolišu i ograničavaju.

Ipak, ljudi su sposobni da izmene sopstvenu mitologiju, pa Amerikanci danas pokazuju znakove određenih promena u stavu prema oružju, smatrajući ga sada više opasnim nego neprikosnovenim. Dakle, ta zlosrećna bratska veza mogla bi da bude u SAD i prevaziđena i to bi bila još jedna velika pobeda predsednika Obame.