Levica osvaja zapadnu Nemačku

Najnoviji uspesi najmlađe političke grupacije na nemačkoj sceni, Levice, koju čine prevashodno bivši istočnonemački socijalisti (komunisti), uz jedan broj nezadovoljnika politikom bivšeg kancelara Gerharda Šredera i otpadnika Socijaldemokratske partije, izazivaju sve uočljiviju zabrinutost među velikim, etabliranim strankama.

Strah s kojim se najpre suočila Socijaldemokratska partija, čije biračko telo se zbog pojave Levice na političkoj sceni najviše osipa, hvata sada i konzervativce.

U njihovom taboru već je uključen alarm: Levica nezadrživo osvaja tle bivše Zapadne Nemačke, gde je do sada nije bilo, a konstatacija nekadašnjeg premijera Nemačke Demokratske Republike Hansa Modrova kako je došlo do „istorijskog obrta” – „prvi put posle 55 godina” u parlamentima zapadnih pokrajina „našle su se komunističke frakcije” – dočekana je u medijskim komentarima gotovo kao zloslutno predskazanje.

Levica je ostvarila neočekivani uspeh na pokrajinskim izborima najpre u Bremenu i minule nedelje u Hesenu i Donjoj Saksoniji. Svi su izgledi da će uspeh ponoviti u Hamburgu a, predvođena Oskarom Lafontenom, najverovatnije će trijumfovati u Saru, gde je ovaj političar svojevremeno, nekoliko mandata zaredom, neprikosnoveno vladao. Istina pod drugom zastavom.

Uspešan pohod Levice na zapad, koja je do sada svoj politički zavičaj imala samo na istoku, vezuje se, pre svega, i najviše, upravo za ovog čoveka, nekadašnjeg predvodnika socijaldemokrata, a potom otpadnika.

Nekad najperspektivnija politička zvezda među čuvenim Brantovim „političkim unucima”, jedno vreme i Brantov miljenik, najmlađi premijer jedne pokrajinske vlade, šef najstarije nemačke političke stranke, Socijaldemokratske partije, koja je predvođena njim uspela da posle duge vladavine Helmuta Kola preuzme vlast na saveznom nivou od konzervativaca, lider koji joj je, najednom i naprasno, okrenuo leđa, napuštajući njeno kormilo i članstvo – jedinstven slučaj u istoriji SPD dugoj sto pedeset godina! – pojavljuje se sada kao zaštitnik žrtava globalizacije i neoliberalnog, „totalnog”, kapitalizma.

Njegovi ljuti politički protivnici optužuju ga za populizam i nedopustivo ubiranje političkog profita na strahovima bespomoćnih i siromašnih. Ne sporeći mu zaista zavodljivi i uvek opasni populizam, ozbiljniji analitičari upozoravaju na činjenicu da Lafonten najviše, i vešto, koristi slabosti velikih partija i njihovo otuđenje od stranačke klijentele i plebsa.

Politički analitičari, međutim, upozoravaju na drugu vrstu opasnosti koju donosi uspeh Levice zapadnjaka Oskara Lafontena i istočnjaka Gregora Gizija. Tim uspehom menja se radikalno politički reljef zemlje i etabliranjem pete političke stranke – pored socijaldemokrata, konzervativaca, liberala i zelenih – parlamentarizam u Nemačkoj gubi dosadašnju stabilnost i potencijalno se suočava sa „italijanskim sindromom”, koji karakterišu teškoće u sastavljanju vlada i nestabilne koalicije.

Kao ilustracija za to se uzima haotična situacija koja je nastala posle nedeljnih izbora u pokrajini Hesen, iz kojih su dosad vladajući konzervativci izašli kao veliki gubitnici, a njihovi ljuti rivali socijaldemokrate, uprkos velikom „skoku”, nisu uspeli da postanu ubedljivi pobednici. Došlo je, naime, do prave pat-pozicije među velikim partijama: svaka od njih u pokrajinskom parlamentu sa 110 mesta ima po 43 poslanika.

U takvoj pat-poziciji došlo je do potpune blokade i političkog košmara iz kojeg je vraški teško izaći. U situaciji kad i konzervativci i socijaldemokrate pretenduju na vlast, licitira se sa raznim varijantama mogućih koalicija koje se, iz ranih razloga, i političke surevnjivosti, odmah pokažu kao – nemoguće. Od preslikavanja „mustre” sa saveznog nivoa, velika koalicija tradicionalnih političkih protivnika konzervativaca i socijaldemokrata, preko „Jamajka koalicije” konzervativaca, liberala i zelenih, čije političke boje odgovaraju nacionalnoj zastavi ove zemlje, do „semafora” – crveno (socijaldemokrate), žuto (liberali) i zeleno (ekolozi) – i one, najmanje izgledne, ne i nerealne u kojoj bi socijaldemokrate progutale „gorku pilulu” i pozvale u pomoć njihovog otpadnika Lafontena koji se već „zadovoljno smeši iz prikrajka”.