Alternativni iskorak
"Parlamentarna istorija Korete" je eksperimentalno i interdisciplinarno delo koje se opire mogućnosti preciznije kategorizacije ali, svakako, pripada prostranom i heterogenom polju postdramskog teatra. U pogledu forme (totalna fragmentarnost teksta, ponavljanje, simultanost izvođenja) i koncepta (preispitivanje značenja vremena i prostora izvođenja, dopuštanje publici da sama "montira" prizore, itd), predstava je donekle referentna radu umetnika poput Elke Lang, Majka Persona, Jana Loversa, ili grupe "Forced Entertainment".
Tekstualnu bazu predstave čini dvadeset kraćih tekstova Vojislava Klačara, strogo formalnih, hladnih i bezlično datih informacija o društvenom uređenju zamišljene države Korete, statističkih podataka o nizu političkih partija i njihovim uspesima na izborima, itd. Ove tekstove u predstavi izgovara dvadeset različitih glumaca (dvanaest muškaraca i osam žena), ponavljajući ih neprestano, povremeno – sa dužim pauzama, ili samo jednom, tokom jednočasovne predstave pri čemu gledalac sam bira ispred kog će se izvođača zaustaviti. Svi glumci su isto obučeni, u crna odela, a smešteni su u skučene bele pregrade (scenografija i kostim Vojislav Klačar). Svi su fiksirani u identičnim telesnim pozama, govore markantno i mehanički, podsećajući na bezlične voditelje televizijskih dnevnika.
Ipak, u njihovim nastupima postoje razlike: od žestokog i naglašeno samouverenog izgovaranja teksta (Miloš Timotijević, Vladislava Đorđević), preko staloženog i preciznog (Ana Sofrenović), vrlo zamišljenog i nezainteresovanog (Miloš Vlalukin), do sasvim usporenog i umrtvljenog govora (Nikola Vujović). Glumci su vrlo izražajni i kada ništa ne govore, jer njihova marionetska okamenjenost stvara uzbudljivu i prepoznatljivu sliku orvelovskog ili matriksovskog društva. Sa druge strane, gledalac je u šetnji kroz ovaj sumanuti korzo bombardovan nizom glasova koji istovremeno ponavljaju gomilu zamarajućih informacija o političkom životu Korete. U ovoj kakofoniji besmislene jednoličnosti, opsesija politikom se jasno ukazuje kao zastrašujuće apokaliptični košmar.
Predstava "Parlamentarna istorija Korete" reditelja Vlatka Ilića je značajna na formalnom planu jer istražuje funkcije scenskog vremena i prostora, odnos između teksta i njegovog izvođenja, odnosa publike prema scenskom vremenu i prostoru, izvođačima. Kao takva je bitna u kontekstu srpske umetničke produkcije, bazično definisane tradicionalističkim pogledima, jer ovakvi alternativni iskoraci podstiču pomeranje formalnih granica izvođačkih umetnosti.
Sa druge strane, izvesno je reč o delu koje će u startu polarizovati publiku, jer ova vrsta radikalne fragmentarnosti i simultanosti bez drame izaziva otpor apologeta tradicionalističke percepcije teatra, zato što razlaže klasične strukture i u osnovi ukida klasični estetski ideal organskog povezivanja elemenata. Ipak, ovu postdramsku idejnu otvorenost i "estetiku uskraćivanja smisla" (Leman) ne treba shvatiti kao deficit značenja, već kao oslobađajuću mogućnost za dalje promišljanje koje odbija da se prepusti inerciji, rutini i teroru tradicije, kada se ona tretira sterilno i bez distance.Подели ову вест
Komentar uspešno dodat!
Vaš komentar će biti vidljiv čim ga administrator odobri.
