Zanimljiv omaž Beogradu

"Pogled s Kalemegdana" Vladimira Velmara Jankovića (1938) esej je koji promišljeno, odmereno i sveobuhvatno analizira društvo u Srbiji tridesetih godina prošlog veka, njegovu politiku, religiju, psihologiju, kulturni identitet, odnos prema Evropi, itd. Polazeći od ovog eseja, rediteljka Ivana Vujić je realizovala predstavu koja pripada tradiciji Brehtovog epskog pozorišta. Dramatizacijom su uvedeni likovi Profesora istorije i Turističkog vodiča, čiji odnos omogućava formiranje rudimentarne dramatičnosti (dramatizacija i adaptacija Ivana Vujić i Slavenka Milovanović). Jankovićeve opservacije su aktuelizovane i idejno nadgrađene uključivanjem ličnih ispovesti aktera, kao i fragmenata iz drugih tekstova, Bele Hamvaša, Bertolda Brehta itd.

Ivana Jovanović nastupa u ulozi Turističkog vodiča, krajnje plastično, mehanički i sasvim bezlično nabrajajući gomilu floskula i informacija koje nemaju nikakvu poentu. Na ovaj teatralizovan način se jasno ukazuje na grotesknu banalnost premisa savremenog društva, koje je bespomoćno zaglavljeno u svojoj površnosti, opsesiji imidžima, brendovima, trkom za sponzorima i profitom. U nekoliko navrata glumica izlazi iz ovog lika, otkrivajući svoje intimne, emotivne ispovesti, očaj zbog društvenih okolnosti u kojima živi, i to zbog sveprisutnosti lažnog morala, primitivizma, beskrupuloznog  sticanja bogatstva. U tim scenama teatralnost u njenoj igri se smenjuje realizmom putem kojeg se ubedljivo izražava njen užasan bol zbog nemogućnosti da promeni okolnosti, individualne i društvene. Ova sinteza stilizovanog i realističkog stila u glumi otelotvoruje brehtovski koncept funkcionalne koegzistencije didaktičkog i emotivnog izraza u teatru.

Danica Ristovski predstavlja Profesorku istorije, poetski, zamišljeno, samouvereno i vrlo sugestivno. Između ostalog, ona čita fragmente iz Jankovićevog eseja, čemu prethodi upoznavanje publike sa detaljnom biografijom pisca. Ovaj, tipično brehtovski, postupak autorefleksivnosti podstiče posvećeniji angažman gledalaca u interpretaciji ideja koje se plasiraju, a istovremeno ih, na zabavan i nekonvencionalan način, upoznaje sa delom Velmara Jankovića.

Tokom cele predstave, šest likova Narodnih učenika sedi za klupama i suptilnim pokretima unisono ilustruje priče Profesora istorije i Turističkog vodiča. U istoj funkciji, ilustracije, ali i intenziviranja sugestivnosti priče, kao i njenog emotivnog efekta, upotrebljava se i muzika (Balanesku kvartet), kao i fotografije i video-snimci (autor Svetlana Volic) koji se projektuju na fasadu zgrade ispred koje glumci igraju.