Zločin nad istorijom

Sanski Most – Klanjanjem dženaze Bošnjacima, navodnim žrtvama fašizma, koju je na groblju Šušnjar u Sanskom Mostu organizovao Medžlis Islamske verske zajednice iz ovog mesta „nije ništa drugo osim novi zločin nad Srbima i istorijom srpskog naroda”, kaže Vladimir Lukić, bivši premijer Republike Srpske i član Udruženja „Sanska ognjišta.”

– Na groblju Šušnjar, znaju to istoričari, ukopana su tela oko pet i po hiljada Srba i svih četrdesetak Jevreja predratnih stanovnika Sanskog Mosta. Nijednog Muslimana ni Hrvata nije bilo u koloni nesrećnika koje su krajem jula i na Ilindan 2. avgusta 1941. godine, na najzverskiji način umorile ustaše i lokalni muslimani, kaže Lukić ističući da je „najnoviji potez lokalne vlasti i islamske verske zajednice, zločin sa predumišljajem kojim se želi izbrisati istorija odnosno stradanje samo Srba i Jevreja kojih, nakon ovog pokolja, više nikada nije bilo u gradu na Sani”.

„Sanska ognjišta” nedavno su počela sa akcijom uređenja jednog od najvećih stratišta srpskog naroda u BiH, da bi odmah posle toga Bošnjaci Sanskog Mosta krenuli u akciju kojom se, pored ostalog, želi ukloniti i tri metra visok krst. U protivnom tvrdi to i Redžo Kurbegović, vođa lokalnog bošnjačkog SDA, „uz krst bi morala da se nađe i zvezda s polumesecom pošto su na Šušnjaru ubijani i antifašisti iz reda bošnjačkog naroda.”

– Bošnjaci svojim istupima i klanjanjem dženaze zapravo žele prikriti imena svojih rođaka, prijatelja i komšija koji su 1941. godine bili među egzekutorima odnosno zločincima. Neki od njih, u poslednjih petnaestak godina, bili su u najužim političkim rukovodstvima muslimanskih stranaka u Sanskom Mostu, kaže Čedo Majkić, predsednik Skupštine Udruženja „Sanska ognjišta”.

U opštini Sanski Most pre rata je bilo blizu 28.000 Srba. Danas ih u gradu na Sani i okolnim selima ima samo oko 1.800. Osamdeset posto su oni od šezdeset godina.

I u pedesetak kilometara udaljenim Garavicama kod Bihaća nastoji se po svaku cenu prikriti zločin počinjen nad Srbima tokom Drugog svetskog rata. Ovde su u spomen-kompleksu izgrađeni brojni stambeni objekti i to na kostima umorenih Srba Banije, Like, Dalmacije i Bosanske Krajine.

– Danas lokalna vlast želi legalizovati sve te objekte podignute na kostima srpskih mučenika. A njih je u Garavicama pokopano više od jedanaest hiljada. Sramota je to koje se trebaju stideti svi oni koji pod noge bacaju istoriju i istinu o stradanju srpskog naroda, kaže Slobodan Todić.

I u bihaćkoj opštini od šesnaestak hiljada Srba njenih predratnih stanovnika, danas ih je tek nešto više od dve stotine. Uglavnom su to „oni koji su se vratili da skončaju na dedovini,” tvrdi Todić.