Snovi u snegu

Beogradski festival igre ugostio je i ove, kao i svake prethodne godine, jednu izraelsku plesnu kompaniju, a prilikom takvih gostovanja gledalac može, skoro sa sigurnošću, očekivati da će videti zanimljivo i kvalitetno ostvarenje. Jer, reč je o zemlji izuzetno bogate plesne tradicije, dobrih škola i talentovanih, posvećenih izvođača, pa gotovo sve što iz nje dolazi, bilo da je reč o više ili manje afirmisanim trupama i koreografima, ostavlja snažan utisak.

Tako je i ovoga puta, na sceni Beogradskog dramskog pozorišta, publika mogla da uživa u nastupu Inbal Pinto Dance Company, koja je izvela komad „Šejker” (Shaker), u koreografiji Inbal Pinto i Avšaloma Polaka – predstavu koja je gledaoce uvela u svet osobene teatarske poetike, nepretenciozne, jednostavne…, ali sasvim očaravajuće. Za Inbal Pinto to i nije iznenađujuće; ona je karijeru provela u čuvenoj Batševa kompaniji, dobitnik je prestižne američke Besi nagrade za koreografiju (Bessie Award 2000), kao i nagrade izraelskog Ministarstva kulture i grada Tel Aviva.

Pinto i Polak se u „Šejkeru” odlično dopunjuju, ona je vešta u plesnim, on u glumačkim sekvencama, pa njihov rad izranja u lepu, zanimljivu teatarsku celinu. Scena, gotovo uvek u polumraku, prekrivena je belom materijom (veštačkim snegom), i na njoj su male, sive kuće. A onda se u tom svedenom, dobro dizajniranom prostoru pojavljuju zanimljivi likovi: prvo devojke sa dugačkim, bujnim kosama u crnim haljinama koje pozornicu ustalasaju svojim lakim slivenim kretnjama i skokovima.

Njihova proklizavanja ili zamasi kose po podučine da preko scene gotovo sve vreme provejavaju sitne bele pahulje, kreirajući svojevrsni produžetak njihove igre. Pojavljuje se prvi „fantom”, igrač sa tankom mrežastom navlakom na glavi, onda žena sa belim licem kao kod pantomimičara, pa muškarac u prugastom odelu i žena u plavoj haljini koja sa njim izvodi šarmantan duet sa čajnikom. Atmosfera je romantična, bajkovita ali vrlo daleko od svake patetike.

Na trenutke igra celog ansambla se razvije u duhovitu sekvencu koja podseća na situaciju iz nekog sitkoma, a onda opet polumrak i poetična, tajnovita atmosfera. Tu je izuzetno originalni trio, igrač sa dve igračice čije pokupljene kose ne ispušta iz ruku, pa se tokom njihove igre kreiraju zanimljive figure. Onda ansambl igra u parovima koja je, i pored toga što deluje lako, tehnički vrlo zahtevnaa stvara utisak tolike prirodnosti da se čini da je čoveku svojstveno da se kreće plesom a ne hodom.

Na sceni su potom tri „fantoma”, a na kraju i igračice oblače iste kostime sa mrežastim navlakama, samo u različitim bojama, a muškarac u odelu(sada kao da je bez glave), lagano prošeta preko scene. Kao u snovima, likovi pokušavaju da nam ispričaju priče koje su samo njima jasne, ali ti nadrealni i nerazumljivi momenti ne remete sklad predstave, s obzirom na to da su dobro osmišljeni i da se uklapaju u osnovnu idejnu liniju – kreiranje neobične atmosfere u jednom imaginarnom prostoru.

Naime, namera koreografa je bila da ožive svet magičnih staklenih kugli u kojima, kada se promućkaju, sneg počinje da veje, i koje se najčešće donose sa putovanja. „Šejker” je to uspeo da učini: da, zahvaljujući inventivnosti koreografa i velikoj posvećenosti plesnog ansambla, uvede publiku u maštovito, zavejano teatarsko putovanje.