Iscrpljivanje ličnog u sferi javnog

MEDIJSKA UMETNOST
Ono što nazivamo individuumom, pisao je svojedobno Peter Sloterdajk, samo je živi pergament na kome se nervnim pismom, iz sekunde u sekundu, beleži hronika naše egzistencije. On je goli epidermis, puka površina bez dubine, koja stalno, neumitno i bez prethodnog pristanka biva izložena upisima predjezičkog tipa, i jedini način da se sa tom sudbinom aktivno sučeli je da ih dovede do jezika, da kroz njih i putem njih progovori o sebi i o svemu tome što je konstituiše kao takvu kakva jeste. To je individuum savremen dobu prezasićenom ekspanzivnim medijskim sadržajima, i koji svoj ego gradi kao štit postavljen da amortizuje stalno nadolazeće talase utisaka.

A kakva bi mogla biti privatnost tako opisane osobe? Šta bi to bilo nešto samo njoj pripadno, izuzeto iz opšteg javnog toka stvari? Ili, drugim jezikom iskazano: da li se njeno postojanje iscrpljuje u tom stalnom "stajanju naspram"?

Ars elektronika (Ars Electronica), koja, budući da već slovi kao najznačajniji evropski festival savremene umetnosti medijskog usmerenja, teži da, pored očekivanog sadržaja u aktuelnoj ponudi umetničke produkcije, svake godine iznova postavi i neki zadati trenutak relevantan problematski okvir u kome se ta produkcija može na adekvatan način sagledati. Kristine Šopf (Christine Sch