Alhemija Lazara Vozarevića
Sremska Mitrovica – Memorijalna Galerija „Lazar Vozarević” u Sremskoj Mitrovici od 2015. u novom ruhu počela je da dočekuje svoju publiku, da bi u decembru prošle godine bila otvorena i izložba slika i crteža autora čije ime nosi, i to iz perioda od 1950. do 1968. Iako je samo zdanje (koje ova kuća deli sa bibliotekom „Gligorije Vozarović”) spolja i dalje u derutnom stanju, unutrašnjost je potpuno drugačija, izlagački prostor je renoviran, prozračno je, dela su umivena – sve to omogućava da se do kraja februara stvaralaštvo ovog slikara sveobuhvatnije upozna kroz ponuđeni izbor radova.
Nakon toga, pred publikom će se naći i stalna postavka dela, a bitno je istaći da je reč o kući koja čuva zbirku od osamdeset slika i koja predstavlja najkompletniji pregled stvaralaštva Lazara Vozarevića (1925–1968), inače rođenog Mitrovčanina.
Pred posetiocima se sada nalazi 51 slika i crtež umetnika koji je uprkos kratkoj životnoj i stvaralačkoj biografiji bio značajan za srpsku umetnost druge polovine 20. veka. Reprezentativni primerci ilustruju sve faze njegovo rada, od postkubističkog stila, preko enformela, do postenformela. Sava Stepanov u tekstu pratećeg kataloga ističe Vozarevića kao „jednog od najosobenijih slikara posle 1945” (citirajući Miodraga B. Protića), a Borka Božović vidi njegov svet kao onaj koji je „sazdan od simbola, vizija, personifikacija, sukoba emocija i racionalnog, složenog odnosa podsvesnog i svesnog, preokupacija smrću”. Vozarević je prva saznanja iz slikarstva stekao u Školi za primenjene umetnosti u Beogradu, a prestoničku Akademiju likovnih umetnosti, na kojoj je kasnije bio i docent, završio je 1948. u klasi Mila Milunovića. Bio je član grupe „Jedanaestorica” i „Decembarske grupe”, njegova dela izlagana su na dvadesetak samostalnih izložbi, na mnogim postavkama srpske i jugoslovenske umetnosti, a nalaze se i u brojnim muzejima u zemlji i regionu, neka i u inostranstvu. Njegovi monumentalno-dekoratnivni mozaici izvedeni su u hotelu „Metropol”, Vojnotehničkom institutu i Domu omladine u Beogradu.
– Lazar Vozarević bio je vrlo intrigantna ličnost za to vreme. Umetnik, naučnik, alhemičar. Glavna odlika njegovog stila je fuzija motiva i slikarskih pravaca koji su ga fascinirali. Kubistička, Pikasova linija, u predstavama Bogorodice i Hrista ili Raspeća, kao i kružni motiv, svod nebesa, sa manastirskih vrata, na zlatnoj ili crnoj podlozi oživeli su tradiciju, udahnuli joj duh novog vremena i tako podsetili na njenu besmrtnost. Svoj bunt i genijalnost dokazivao je i svojim slikarskim eksperimentima, koristeći neslikarske materijale, pulije, metal, bakarne ploče, pesak. Čak mu je i enformel bio „krut”, sputavajući. Njegov umetnički svet može da se posmatra kroz nadrealističko, gotovo metafizičko tumačenje. Spiritualnost kojoj je težio i vizionarske definicije umetnosti učinile su ga besmrtnim – približava nam Marija Vuruna, istoričar umetnosti, Vozarevićevu poetiku.
Kako podseća naša sagovornica, 29 dela iz kolekcije, koja su retko izlazila iz svoje matične kuće, putovalo je Srbijom od 2013. do 2015, koliko je trajala obnova prostora. Ugostilo ih je više od 25 gradova, uz dokumentarni film o životu i radu umetnika koji nosi naslov „U zavičaju posle smrti živeti”. Istovremeno, tekao je i proces restauracije cele zbirke, po etapama, u saradnji sa Centralnim institutom za konzervaciju u Beogradu. Budući da je reč o specifičnosti konzervatorskog postupka, koji je diktirao umetnikov način rada, odnosno korišćenje i slikarskih i neslikarskih materijala, bio je to zamašan poduhvat koji je do kraja okončan prošle godine.
Подели ову вест
Komentar uspešno dodat!
Vaš komentar će biti vidljiv čim ga administrator odobri.
