Gde je dom radničke klase

Kan – Već trinaesti put u glavnom takmičarskom programu Kanskog festivala i sa već osvojene dve „Zlatne palme“ („Vetar koji njiše vetar“ i „Ja, Danijel Blejk“) veliki povratnik Ken Louč (1936) ponovo je sa svojim vernim scenaristom Polom Lavertijem priredio publici susret sa „obezglavljenom“ radničkom klasom. Ovog puta u dirljivom, kao i uvek društveno-politički angažovanom, porodičnom filmu „Žao nam je što smo vas propustili” koji je sinoć u velikom Teatru Limijer imao svoju svetsku premijeru.

Louč i Laverti u fokus ove nove filmske priče stavljaju bračni par sa dvoje dece tinejdžerskog uzrasta i publici eksplicitno pokazuju njihovu očajničku borbu za preživljavanje u svakodnevici u modernoj Engleskoj. Žena kao draga i prilježna negovateljica starih i napuštenih lica koje svakodnevno obilazi vozeći se autobusom sa jedne na drugu adresu. Muž kao „samozaposleni” u jednoj okrutnoj firmi za dostavu pošiljki od vrata do vrata, zbog čega se i zadužio i odrekao prava na bilo kakvo slobodno vreme tokom radnog dana od čak 14 časova. Okrutni uslovi za rad i svakodnevna poniženja na, krajnje nesigurnim, radnim mestima i muža i ženu dovode do krajnjeg fizičkog iscrpljenja, ali su ipak glavne žrtve njihova deca koji roditelje viđaju samo kasno noću, u prolazu do kreveta.

Naoko, još jedna obična i jednostavna filmska priča slavnog škotskog tandema pretvara se u pravu studiju položaja radničke klase u 21. veku u kojem moderne tehnologije imaju primat nad ljudima, a saosećanje, kolegijalnost ili kakva organizovana društvena pomoć ne postoje više čak ni kao obični pojmovi. Dinamičan, sjajno glumljen i vizuelno moderan Loučov film lako pronalazi put do srca gledalaca. Čak i onih koji su sinoć u skupocenim smokinzima i u svojoj realnosti, toliko daleko od Loučovih filmskih junaka, gledali ovaj film ćuteći...

U glavnom takmičarskom programu viđen je i brazilski film „Bakarau“ („Noćna lasta“ će biti distributerski naslov za bioskope u Srbiji) Klebera Mendonse File i Hulijana Dornelesa, ujedno i jedini latinoamerički film koji se ove godine dočepao trke za „Zlatnu palmu“(?). Bakarau je izmišljeno selo u brazilskoj nedođiji prelepih pejzaža, a sam naziv sela nastao je po imenu jedne vrste laste, ptice koja je specifična za Brazil i aktivna je samo noću.

Reč je o vizuelno raskošnom i metaforičnom futurističkom filmu u kojem se seljani poput pravih lavova bore protiv inostranih plaćenih ubica (pod rukovodstvom Amerikanca, naravno), angažovanih od strane lokalnog političara kojem nijednom nije pošlo za rukom da osvoji bar jedan glas u ovom neobičnom selu. Sama priča počinje okupljanjem seljana zbog sahrane 94-godišnje Karmelite, koja je decenijama bila pravi lider u selu u kojem je vladao pravi matrijarhat. Samo dan posle njene sahrane mesto Bakarau počinje da nestaje sa većine mapa, a nestaju i telefonski i internet signali. Farmeri bivaju pronalaženi mrtvi, upucani vatrenim oružjem, ali će se seljani uskoro i samoorganizovati u odbrani od najezde zla. Sačuvaće i svoju tradiciju i običaje i poštovanje lokalnih različitosti. Nad političkim zlom i plaćenim ubicama pobeđuju ljudi. Zanimljiv, uzbudljiv i poučan brazilski film o kojem se tokom jučerašnjeg dana stalno pričalo.

Danas je pred publikom novi film Pedra Almodovara „Bol i slava“, kao i „Mali Džo” austrijske rediteljke Džesike Hosner, jedne od četiri žene reditelja u ovogodišnjem glavnom takmičarskom programu.

Master klas Džulijan Mur

Kan – Holivudska zvezda Džulijan Mur, velika filmska ali i pozorišna glumica, jedna je od ovogodišnjih gostiju kojima je pripala i dodatna dužnost susreta sa novinarima i publikom na sopstvenom master klasu.

Murova koja je bila višestruko nominovana za Oskara za filmove „Kralj pornića”, „Sati”, „Kraj jedne ljubavne priče”, „Daleko od raja” i osvojila jednog za najbolju žensku rolu i to za film „I dalje Alis” u kojem je igrala profesorku koja boluje od Alchajmerove bolesti, govorila je o svojim glumačkim iskustvima i izazovima, od kojih su mnoga vezana upravo za pozorišne daske u Londonu...