Vek postojanja Muzeja Roden

Pored obilja radova velikog vajara, slika iz njegove rane stvaralačke faze i dela Monea, Renoara, Van Goga i ostalih velikana koje je posedovao, samo zdanje takođe je inspirativno, od 1926. ima status istorijskog spomenika 

Stogodišnjica smrti velikog Ogista Rodena obeležena je 2017, a ove godine i pariski Muzej Roden, kuća koja čuva njegovu umetničku zaostavštinu, proslavlja vek postojanja. Otvorena dve godine nakon smrti jednog od najpoznatijih svetskih vajara, ova pariska institucija, u čijem je sklopu i vila u predgrađu francuske prestonice gde je Roden živeo, renovirana je 2015. Enterijerno kolorisana u posebnu sivu boju koja nosi upravo njeno ime, od tada je u novom ruhu dostupna brojnim posetiocima kojih na godišnjem nivou ima oko 700.000.

Pored Rodenovih skoro tri stotine radova, dela Kamij Klodel, vajarke s kojom je bio u emotivnoj vezi, na hiljade fragmenata grčkih i rimskih skulptura, slika iz autorove rane stvaralačke faze i dela Monea, Renoara, Van Goga i ostalih velikana koje je posedovao, samo zdanje takođe je inspirativno. Bogato dekorisana, građena između 1727. i 1737. pod budnim okom Žana Obera, tada kraljevskog arhitekte, ova vila promenila je nekoliko vlasnika i rentijera, od bogatih finansijera, preko plemića do visoko pozicioniranih vojnih lica, tokom 19. veka bila je čak i manastir, pa je i njen izgled menjan shodno stanarima. Od 1905. bila je neformalni stvaralački prostor jednom broju umetnika – Anriju Matisu, Žanu Koktou, Isidori Dankan i Klari Vesthof, budućoj supruzi Rajnera Marije Rilkea, Rodenovog prijatelja i tadašnjeg sekretara. Upravo je on vajaru i ukazao na mogućnost da se pridruži pomenutim kolegama. Skulptor to i čini 1908, kada prvo iznajmljuje četiri prizemne sobe za potrebe ateljea, da bi od 1911, kada je imanje konačno pripalo francuskoj državi, on ostao i jedini stanar. Kakav je utisak na njega ostavilo okruženje u kojem se nalazio može se videti i iz njegove prepiske, čiji se fragmenti mogu pronaći i na sajtu ovog muzeja, u kojima je zabeleženo da Francuskoj ostavlja svoja dela uz uslov da budu izložena upravo na tom mestu. Njegova rodna zemlja to je prihvatila 1916. dekretom usvojenim i u Narodnoj skupštini, a od 1926. kuća ima i status istorijskoj spomenika.

Skulptura „Mislilac” u muzejskom parku 

U monumentalnost ove zgrade, više nego adekvatne za namenu koju ima, mogao je da se uveri uživo svako ko je imao mogućnost i potrebu da muzej poseti i da unutar njega, ali i u vrtu koji ga okružuje, provede neko vreme družeći se sa svim izloženim radovima. Tu su i najpoznatiji, istinska remek-dela, među kojima se ističu čuvena „Vrata pakla”, „Mislilac”, „Poljubac”… Na međusobno prožimanje artefakata i mesta na kojem se nalaze, a zaista jeste među njima uspostavljen poseban odnos, podseća i kratak dokumentarni film „Ogist Roden: otac moderne skulpture”, emitovan nedavno na kanalu Frans 24, koji nudi prigodnu „šetnju” kroz unutrašnjost vile i oko tri hektara vrtova koji je okružuju. U naraciji u kojoj je evociran Rodenov težak umetnički početak i potonji veliki uspeh učestvuje i kustoskinja Veronik Matusi i ističe da su u njegovim vajarskim poduhvatima ovekovečeni i strast, i očaj, i kontemplacija, i to u savršenoj tehničkoj izvedbi, a da je njegov uticaj na Pikasa, Brankusija i Zadkina zamašan. Ona dodaje da je na postavci koju muzej nudi, a koju je donekle osmislio i sam autor, prikazano i nešto što dodatno osvetljava način na koji je radio, a što po njenom mišljenju ima posebnu vrednost jer većina umetnika takvom otkrivanju nije sklona: na radovima koji su poslužili kao probni odlivci do detalja se mogu uočiti razmere i merenja, kao fine linije koje je povlačio zarad proporcija. Detalji koji, kako kaže, zlata vrede.