Melodrama, ples i cirkus

MJUZIKL
Viktor Igo je ove sezone veoma "in". Dok se u Beogradu punom parom sprema spektakularna premijera mjuzikla "Jadnici" u Madlenijanumu, prema Igoovom istoimenom romanu, u Rimu, uspeh je požnjela još jedna opera prema njegovom delu.
U gradu projektovanom u obliku kruga i ovog leta živi se užurbano.
Fontane, trgovi u obliku arena i sportskih igrališta, sačuvana renesansna dela u muzeju Vile Borgeze sastavni su deo kulturnog života Rima kao i uvek.

Pored festivala gradskih pozorišta i tradicionalne promocije kulturnih dešavanja – Bele noći, kroz koju su samo tokom jedne večeri (8. septembra) po celom gradu "preleteli" koncerti, žongleri, igrači, publika je najradije odlazila na predstave Glob pozorišta u kojem se igra original rekonstruisano Šekspirovo pozorište: "Hamlet", "Julije Cezar", "Kralj Lir". I dok su u glavnoj ulici Via del Korso izložena Moneova platna, glavni događaj odvijao se na drugom kraju grada.

Pored stadiona Olimpiko, 12. i 13. septembra izvedena je, na otvorenom, opera Notre dame de Paris prema romanu Viktora Igoa "Zvonar Bogorodičine crkve u Parizu". Svetski hit, francusko – kanadski mjuzikl – opera (kompozitor – Ričard Kočante) izveden je prvi put još 1998. godine, nakon čega obilazi otvorene trgove širom naše kugle. Notre dame de Paris je tako prikazan u Francuskoj, Belgiji, Švajcarskoj, Kanadi, Belorusiji, Rusiji. Skraćena verzija spektakla izvedena je u Londonu, Las Vegasu, Nevadi (USA). Libreto je preveden na švedski i jermenski, ali u ovim zemljama nikad nije postavljen. Italijanska verzija u produkciji Dejvida Zarda, a u režiji Đilesa Maneua, nakon izvođenja u Veroni, doputovala je i u Rim.

Roman Viktora Igoa koji se u svojoj poeziji, ali i romanima "Jadnici", "Čovek koji se smeje", "Devedeset treća" bavio velikim temama: porodicom, religijom, detinjstvom, filozofijom umiranja, slobodom, poslužio je autorima opere da istražuju skoro sve postojeće pozorišne oblike. Tako na monumentalnoj, hladno-sivoj sceni uz melodičnu, simfonijsku – rok muziku, koja nas povremeno asocira na melodramske holivudske filmove i još stereotipniju priču o lepotici i zveri, svedeno i umereno, reditelj ubacuje akrobate, igrače koji vise sa velikih zvona, izvajanog glumca kome se ocrtava svaki mišić dok izvodi apstraktni ples.

Muzika, pevanje, cirkus: to su sve novo-stari pozorišni izrazi ugrađeni u Igoovu priču o nesavladivoj ljubavi sveštenika Kloda Frole prema lepoj ciganki Esmeraldi, njenoj otmici, ulozi nakaznog i glupog zvonara Kvazimoda, njegovog bičevanja i na kraju pogubljenja Esmeralde. Sve te dramatične i morbidne sadržaje koje je Igo preuzeo iz srednjovekovnog Pariza, sada su autori preneli na ulice velikih gradova u kojima takođe noću vitlaju "crne družine" i udruženja špekulanata.

Igoova erudicija i digresija omogućili su da se u spektaklu kombinuju tugaljive solo-pesme, koje se izvode na zvezdolikoj pozadini, prelepu veselu igru Esmeralde koja se zaljubljuje u zgodnog tipa, koji ipak ženi drugu dok je ona iza rešetaka nalik onim kroz koje se ulazi u metroe u velikim gradovima. Poezija i konvencionalnost, lepota i grbavi Kvazimodo sa pramenovima od eksera, crvene baklje i romantična obećanja, zatvor i pesma "Sloboda" koju svi izvođači, držeći se za ruke, pevaju na kraju spektakla.

Stari Pariz na ulicama nekog velikog grada u kojem vam je tačno obeleženo gde treba da idete.

Kritičari su o operi Notre dame de Paris izneli drugačije stavove. Jedni ističu njenu modernost i komercijalnost (Dejli

telegraf), dok drugi pišu o snažnoj slikovitosti i socijalnom kontekstu (Tajms) u kojem se prepoznaju Igoove ideje o toleranciji, slobodi, životu u multietničkoj zajednici. Upravo zbog toga je ova opera doživela ovacije u gradu gde, pored šarenog cveća na Španskom trgu i drvoreda palmi, živi veliki broj emigranata.