Jezička rodna ravnopravnost na štetu žena

U poslednjih sto godina srpski jezik polako gubi svoju prirodu: najpre gubi pismo, a sve potonje je samo nastavak zatiranja. Složenice prestaju to da budu, kalemljenjem veštačkih naglasaka, kao što su: isTOimeno, laboRAtorija, saNAtorijum... a tek genitivi – maTUranata, koMANdanata, vatROgasaca... Potom nailazi vreme transparentnih anglicizama: gde destinacija edukacije po difoltu harmonizuje benefite...

Međutim, žene i muškarci su i dalje izjednačeni u svojim profesijama kao lekari, inženjeri, poljoprivrednici, vaspitači, psiholozi... od kojih su neki nazivi profesija vremenom prirodno dobili svoj oblik u ženskom rodu, jer skladno i lepo zvuče, spretni za izgovor. Ali ne, i dalje sve to zvuči isuviše prirodno – isuviše srpski. Zato se uvodi vaspitna mera „jezičke rodne ravnopravnosti”, koju kao da su skrojili najveći muški šovinisti i ženomrzci, te svim zanimanjima bez razlike, po sili zakona, pored muškog, nameću i ženski gramatički rod. Muškarcima i dalje ostaju prepoznatljiva zanimanja i titule. A ženama? Od silne „brige” za njihova prava, umesto svojih zanimanja i titula, žene dobijaju uvredljive rogobatne jezičke karikature.

Vera Milanković