Oluja – neistinama protiv istina

Demantujući delove mog autorskog teksta „Oluja – druga strana medalje”, objavljenog u rubrici „Pogledi” 6. septembra, dr Kosta Novaković se, ponajpre, bavi mojim biografskim podacima suprotstavljajući ih svojim nekadanjim brojnim funkcijama među kojima je, pored titule doktora, i „nekadašnji pomoćnik komandanta SVK za informisanje, pravne poslove, verska pitanja i odnose sa međunarodnim organizacijama”. Ističući time svoju superiornost u odnosu na moje funkcije u JNA, navodi da sam ja, kao pukovnik, „bio načelnik Odseka za informisanje u Upravi za informisanje OS SFRJ” i da nisam bio šef službe za informisanje, jer su u hijerarhiji iznad mene bili načelnik odeljenja, zamenik načelnika uprave i načelnik uprave”.

Očigledno je, gledajući stvarnim činjenicama u oči, da doktor Novaković grdno greši s obzirom na to da njegovi navodi o Službi za informisanje u OS SFRJ i mene u okviru te funkcije nemaju ni zrno istine. Najpre, u JNA, odnosno oružanim snagama u celini, nije postojala nikakva Uprava za informisanje. Toliko bi bar morao da zna čovek koji se predstavlja kao pomoćnik komandanta VRS za informisanje, sa titulom doktora. Drugo, nije jasno na osnovu čega negira nešto što je dokazivo zvaničnim dokumentima, a nemoguće ga je na bilo koji način pobiti, bez obzira na pamfletske navode doktora Novakovića. Naime, njegove tvrdnje da nisam bio načelnik Službe za informisanje javnosti i da sam imao dosta nadređenih u toj službi padaju u vodu kada se zna da sam Naredbom saveznog sekretara za narodnu odbranu, generala armije Veljka Kadijevića postavljen za pomoćnika načelnika Političke uprave SSNO, uz istovremeno obavljanje načelnika Odseka za informisanje – jedine zvanične službe za informisanje javnosti o OS SFRJ.

Služba, odnosno Odsek za informisanje javnosti, verifikovana je Uputstvom o informisanju javnosti o OS SFRJ, izdatog 1969. godine, iza čijeg teksta stoji potpis Vrhovnog komandanta OS maršala Jugoslavije Josipa Broza Tita. To bi, ako ništa drugo, trebalo da zna čovek koji, poput g. Novakovića, vodi glavnu reč kada je informisanje o Vojsci RSK u pitanju. On je, inače, kako se predstavlja, bio istovremeno i pomoćnik komandanta za saradnju s međunarodnim organizacijama, izuzimajući, po svemu sudeći, saradnju sa srodnim institucijama u OS SFRJ. Kako, inače, drugačije shvatiti izbegavanje istine i neznanje osobe zadužene za informativnu delatnost, ne samo o vojsci već i o drugim institucijama.

Što se nadređenosti tiče, o čemu opet neprovereno piše doktor Novaković, prvi pretpostavljeni mi je bio načelnik Političke uprave SSNO, drugopretpostavljeni pomoćnik saveznog sekretara za političko-pravni sektor i treće pretpostavljeni lično savezni sekretar za narodnu odbranu general armije Veljko Kadijević. Sve je to proverljivo, odnosno dokumentovano kroz personalne podatke, arhiviranih u Vojsci Republike Srbije. Očigledno je, imajući navedeno u vidu, da neistine izrečene u demantiju gospodina Novakovića, boluju ne samo od neodrživosti već se mogu definisati kao pamfletski sadržaji koji ne zaslužuju nikakvu pažnju.

Gospodin Novaković izbegava i ovog puta, kao što je to činio i ranije, da otkrije izvore, odnosno dokaze, da su Krajišnici pružali snažan otpor hrvatskoj armadi u zaštiti izbegličke kolone. O tome, nažalost, ne postoje nikakvi dokazi, nijedan zvanični dokument, niti je iko, osim doktora Novakovića, potvrdio tu neistinu. Čak ni on nije bio u stanju da na bilo koji način ozvaniči ono u šta ne veruje nijedan učesnik izbegličke kolone. Podsećam ga i ovog puta da o rezultatima te „borbene zaštite”, na koju se poziva, ne postoje praktično nikakvi ni usmeni ni pisani dokazi. Takva borbena dejstva, o čemu sam pisao u više navrata osporavajući nepostojeće, obavezno pretpostavljaju gubitke i na jednoj i drugoj strani.

Imajući sve to u vidu, s pravom se postavlja pitanje koliko su Krajišnici tokom navedene „borbene zaštite izbegličke kolone” ubili, ranili i zarobili pripadnika hrvatskih vojnih formacija. Koliko su tenkova, artiljerijskih oruđa, borbenih i neborbenih vozila uništili ili zarobili. Ja takve podatke ne posedujem, iako sam pomno pratio i izučavao sva zbivanja tokom egzodusa nad srpskim narodom. Najlepše i ovog puta molim g. Novakovića da me upozna s tim meni nepoznatim detaljima kako bih, ne samo ja, upotpunio svoja saznanja o događajima koji se odnose na nezapamćeni genocid srpskog naroda posle Velikog i Drugog svetskog rata.

Dosad rečenim se, nažalost, ne završavaju nedoslednosti i neznanja kojim se uvaženi doktor Novaković razbacuje komentarišući moje navode o bogomdanu krajiškom prostoru za uspešnu odbranu. Posebno se podsmeva činjenici o ulasku hrvatskih tenkova u Knin i drugih krajiških gradova. Po njemu ti tenkovi su na Knin i duge ciljeve u RSK dejstvovali s položaja udaljenih više desetina kilometara od navedenih ciljeva, ispuštajući da komentariše moje navode o činjenici da su ti tenkovi, koristili saobraćajnice, jer drugih puteva za borbena i neborbena vozila nije bilo kako iz pravca od Bosanskog Grahova, tako i iz pravca Drniša prema Kninu. A upravo sa tih pravaca ušetali su hrvatski tenkovi bez jedne jedine ogrebotine uprkos tome što je Vojska RSK raspolagala najmodernijim oklopnim borbenim sredstvima za borbu protiv oklopnih vozila.

Posebno su sramni i nedostojni navodi Koste Novakovića po kojim opravdavam, kako zlonamerno navodi, „hrvatski seceonizam, hrvatsku politiku prema Srbima radi stvaranja etnički čiste države Hrvatske”. Ja, prema doktoru Novakoviću, svojim pisanjem u zbivanjima vezanim za zločinačku „Oluju”, skrećem pažnju javnosti tvrdnjom da Hrvatska ne snosi nikakvu krivicu za zločinstva počinjena nad Srbima u RSK. Zaista sramno da sramnije ne može biti. Naime, svi moji prilozi posvećeni zbivanjima u toku, pre i posle „Oluje”, a bilo ih je više desetina objavljivanih u vidu feljtona i novinskih prikaza, nedvosmisleno ukazuju na bestijalnost hrvatske strane i što je najvažnije i danas su dostupni u brojnim dnevnim i nedeljnim štampanim medijima i raznim veb-sajtovima – poput „Vidovdana”, „Korena”, „Srpskog kulturnog kluba” i u mnogim drugim.

Ima li smisla, pitam se na kraju, polemisati sa čovekom čije tvrdnje ne počivaju ni na jednom argumentovanom izvoru, već na izvorima „rekla-kazala” što mu služi, kao potpuno nepouzdani motiv, da se i dalje posipa pepelom za sve što nije učinio, a trebalo je kao jedan od funkcionera Vojske RSK. Prekidajući svaku dalju polemiku sa čovekom koji se služi neistinama i neproverenim podacima, smatram neophodnim da naglasim da nijedan moj prilog o dešavanjima tokom „Oluje” nije bio podvrgnut ni jednom jedinom kritičkom osvrtu, ili osporavanju, uključujući tu i vrsne poznavaoce sveukupnih zbivanjima o egzodusu Srba iz RSK.

Pukovnik u penziji