Albanski ekstremisti ne žele Srbe povratnike

I posle 23 godine od proterivanja Srba s Kosova i Metohije albanski ekstremisti i dalje se žestoko protive povratku srpskog življa na svoja vekovna ognjišta. Koliko su u tome uspeli, govori podatak da se od oko 220.000 Srba proteranih 1999. godine vratilo svega nešto više od dva odsto. To jasno ukazuje da na ovom planu nisu postignuti skoro nikakvi rezultati. Međutim, malo se govori o tome da se proces iseljavanja Srba iz južne srpske pokrajine i dalje nastavlja. Uništavanjem srpske imovine, stalnim pretnjama, pljačkama, hapšenjima i ostalim pritiscima, albanski ekstremisti nastoje da srpskom življu stanu na put povratka.

Kako godine prolaze, interesovanje za povratak je sve manje, a oni koji su se vratili gotovo svakodnevno doživljavaju pretnje, paljenje novosagrađenih kuća, pljačku imovine... Albanski ekstremisti čine sve da do povratka Srba ne dođe, u čemu im zdušno pomažu i vlasti ove takozvane države, koje, na čelu s „premijerom” Albinom Kurtijem, hapse i progone srpski živalj. Ne biraju sredstva kako bi sprečili Srbe da se vrate u zavičaj, o čemu govore brojni primeri.

Srbi iz sela Mušutišta, kod Suve Reke, već godinama se spremaju za povratak na svoja ognjišta. Međutim, tome se protive njihove nekadašnje komšije iz ovog i okolnih sela. Nekoliko pokušaja Srba da odu u svoje selo završilo se bez uspeha, jer su ih na putu do sela od toga odvraćali ekstremisti koji su zauzeli njihova imanja. Sve kuće u ovom selu, u kojem je do 1999. živelo više od 1.500 srpskih duša, porušene su, kao i seoska pravoslavna crkva, od koje su ostali samo temelji. Međutim, Srbi proterani iz Mušutišta ne odustaju od povratka kući.

Slična je i sudbina Srba proteranih iz Đakovice, grada u kojem je do 1999. bilo više od 11.000 srpskih žitelja, a danas nema nijednog Srbina, osim tri monahinje, koje žive u getu i strahu od albanskih ekstremista. I Đakovčani su uporni i ne žele da odustanu od povratka u Srpsku ulicu, koji su „okupirali” Albanci iz ovog grada i okolnih sela.

I ostali Srbi koji su pred naletom albanskih terorista morali da odu iz zavičaja doživljavaju sličnu sudbinu. O tome govori i primer iz sela Zočišta, kod Orahovca. Naime, pre desetak godina u ovom selu je sagrađeno četrdesetak kuća za povratak više od 200 proteranih Srba. Međutim, njihovom dolasku usprotivili su se Albanci iz tog sela, tako da do povratka nije došlo, a novosagrađene kuće su srušene i opljačkane. U ovom selu jedini Srbi su četiri monaha, koji su ostali u ovdašnjem manastiru. Ova svetinja obnovljena je nakon što su je albanski ekstremisti iz ovog i susednih sela porušili do temelja.

Sela na području prizrenske i suvorečke opštine ostala su gotovo bez Srba. Da nije tridesetak povratnika u selu Novake, nadomak Prizrena, i osamdesetak Srba na području Sredačke župe, slobodno bi se moglo reći da je ovaj kraj južne srpske pokrajine ostao bez srpskog življa.
Miroslav Todorović,
Prizren/Beograd