Episkopska kletva

„Imam mogućnost da ih sve anatemišem. Prokleću sve one koji organizuju i učestvuju u tako nečemu. Hoćemo li dopustiti da slušamo onu koja je oskrnavila sve u našoj zemlji. Ona je dozvolila da njezin rođeni brat bude otac njenog sina, njeni roditelji su bili koljači srpskog naroda.”

Noseći naočare za sunce i držeći krst u ruci vladika Nikanor je ove reči uputio premijerki Ani Brnabić i svim učesnicima budućeg Evroprajda najavljenog za septembar u Beogradu. Tu se nije zaustavio. Pozivajući narod i sveštenstvo da se pobune protiv ovog događaja otišao je i korak dalje: „Da imam oružje i tu bih silu upotrebio. Sada mi ga niko neće ni dati ako bih ga zatražio kada čuju da bih izašao sa oružjem, a izašao bih.”

Nije ovo prvi put Nikanoru. Ali čini se da je sada govoreći jezikom mržnje i javno pozivajući na nasilje nadmašio samog sebe. Ipak crkva do danas nije reagovala ovim povodom.

Poznat je po osionosti, agresivnim istupima u javnosti, čak i uvredama na račun predsednika države. Prvi je sveštenik protiv kojeg je doneta osuđujuća presuda za mobing. Viši sud u Pančevu je 2016. godine osudio Nikanora za zlostavljanje na radnom mestu nekadašnjeg omoljičkog sveštenika Tomislava Živkovića. Presuda je kasnije ukinuta jer su se strane naknadno nagodile.

U javnosti je ostao upamćen i po incidentu od pre dve godine kada je na svečanom ručku povodom seoske slave u selu Miletićevu, predsednika države i gradonačelnicu Vršca nazvao fašistima.

Optužbe na račun Nikanora pljuštale su i zbog samovoljnog premeštanja sveštenika iz eparhije, neisplaćivanja zarada kao i progona svih koji su mu se suprotstavljali. Pre nekoliko meseci pokušao je da fizički spreči bogosluženje u Bogorodičinom manastiru u Novim Kozarcima. Od početka pandemije virusa korona bio je od onih koji su pozivali vernike na okupljanje i pričešće u crkvi.

Episkop Nikanor, u miru Veljko (Bogunović) rođen je u Medveđi u Dalmaciji 20. avgusta 1952. Bogosloviju Sveta tri Jerarha u manastiru Krki završio je 1975. Posle položenog bogoslovskog ispita zrelosti – mature, zamonašen je 27. avgusta 1975. a u čin jerođakona rukopoložen je 28. avgusta, objavljeno je na sajtu Eparhije banatske. Odlazi na bogoslovske studije u Zagorsk u Rusiji koje završava 1979. godine. Rukopoložen je u čin jeromonaha 1. januara 1978, a potom 1981–1982. odlazi na postdiplomske studije u Nemačku. Na majskom redovnom zasedanju Svetog arhijerejskog sabora 1985. godine izabran je za episkopa hvostanskog i vikara mitropolita crnogorsko-primorskog Danila. Čin arhijerejske hirotonije 11. avgusta 1985. obavio je patrijarh srpski German, uz učešće više arhijereja srpske crkve. Na ovoj dužnosti ostaje sve do izbora za episkopa Eparhije gornjo-karlovačke 1991. Sveti arhijerejski sabor 1999. bira ga za episkopa upražnjene Eparhije australijsko-novozelandske, Mitropolije novogračaničke i administratora Eparhije australijsko-novozelandske. Za episkopa upražnjene Eparhije banatske izabran je 2003. i na tom položaju se i danas nalazi.