Priznati Kosovo? Nikad

Ukoliko Srbija prizna Kosovo i Metohiju kao zapadni državni konstrukt, Srbi i njihovo kulturno nasleđe u pokrajini biće izbrisani kao gumicom. Za ovu tvrdnju lako je navesti više razloga. Veći delovi albanske zajednice na Kosovu, javnost i političke organizacije, neprijateljski se odnose prema Srbima. Pre i posle NATO agresije, oni raznim sredstvima, smanjuju broj Srba na KiM, a vrhunac antisrpske politike je stvaranje i delovanje ilegalne OVK 1997. godine. Posledice delovanja ovog vojnog saveza dobro su poznate (proterivanje Srba, ubijanje, rušenje crkava i manastira, kuća, otimanje imanja).

Neprijateljstvo se nastavlja i pod okriljem zapadnog protektorata. Broj etnički motivisanih napada (i pokušajima ubistva) na Srbe se ne smanjuje već uvećava.

Albansko pravosuđe na KiM je dosledno etničko po hapšenjima, utuženjima i presudama. Srbima se sudi za verbalni delikt (Račak) i za svaku manifestaciju srpske pripadnosti. Za to su dovoljni uniformisani svedoci.

Javni su pokušaji da se albanizuje srpsko kulturno nasleđe, pa čak i takva tradicija kao što su manastirske hrišćanske svetinje i pravoslavna civilizacija.

Kosovski političari na vlasti potežu izmišljotinu protiv Srba, reč koja je u modi u nekim državama bivše Jugoslavije, reč „genocid”. Tako ne samo da doprinose obesmišljavanju značenja ovog pojma već sami sebe udaljavaju od činjenične stvarnosti.

Najnoviji antisrpski izum Kurtijeve vlasti je nadograđivanje laži o Račku potragom za 18 Srba zbog legalne akcije policije 1999. godine protiv ilegalne OVK. Taj potez je zapravo kontinuitet u korišćenju jednog političkog sredstva da se Srbima podmetne krivica. Podmetanje krivice je sastavni deo političke borbe čiji je ekstremni primer čuvena paljevina Rajhstaga. Da podsetim. Nemački parlament Rajhstag zapalili su februara meseca 1933. nemački nacisti i optužili komuniste koji su na izborima dobili 81 mandat. Paljenjem Rajhstaga izvršen je zaobilazno državni udar. Gering je izdao naredbu o hapšenju i zabrani legalne komunističke partije. Kasniji događaji su pokazali da je to bio put ka izbijanju Drugog svetskog rata. Ovakva sredstva podmetanja krivice, a Račak iz 1999. godine, tipičan su primer potiskivanja onoga što je za racionalnu politiku najvažnije – činjeničnu istinu.

Kosovska politika Kurtijeve vlade nema opoziciju kad su u pitanju odnosi prema Srbima. Podršku dobija i od većeg dela albanskog stanovništva na KiM.

Kada je ovakav raspored činjenica na KiM o albanskom odnosu prema Srbima, Vladi Republike Srbije ne preostaje ništa drugo nego da odlučno govori danas, kao juče i kao što treba i u budućnosti, bez zazora da kaže Zapadu (a ne besmislenoj kovanici „međunarodnoj zajednici”) Srbija nikada neće priznati oružanom silom oteto Kosovo. I ne samo zbog kosovskog zaveta, zbog istorijske svesti, međunarodnog javnog prava već zbog golog opstanka srpskog naroda u pokrajini. Njima u kosovskoj državi koju bi Srbija priznala nema spasa. Sve što se juče i danas tamo događa sa Srbima, kako je napred navedeno, postalo bi razobručeno i nezaštićeno. Sve što se Srbima dešava na KiM posle NATO osvajanja, Srbija uz pomoć međunarodnog prava i svojih saveznika može u dobroj meri da kontroliše i da brani u svojoj de jure pokrajini.

Kosovo i Metohija će još dugi niz godina i decenija biti nerešeno pitanje za sve one koji hoće da ga otmu iz ustavnopravnog poretka Republike Srbije. U takvim okolnostima Srbija i srpski narod trebalo bi da se pripreme na delovanje dugog trajanja. To znači da sve ključne ustanove i organizacije države, crkve, medija, obrazovanja i patriotskih intelektualaca moraju da računaju na mudru borbu za Kosovo i Metohiju.

Državnoj politici, razume se, pripada najveći teret. U kojoj meri su vlast i opozicija saglasni u idejama o poreklu, razvoju i mogućim ishodima borbe za Kosovo i Metohiju? Šta se očekuje od države? Da ispravi ono što se ispraviti može: 1) povratak do 1000 policajaca na KiM, 2) da pokuša povratak proteranih (izgradnjom novih naselja) i 3) da vrati problem KiM u UN; da radi na što širem konsenzusu o KiM, da aktivno nastupa prema proalbanskim državama u svetu, da podržava umetničke projekte (filmove, pozorišta, knjige) koji se bave sudbinom Srba na KiM. Ne treba podvlačiti činjenicu o žilavim delovima zapadne političke javnosti koja je uvek protiv srpskih interesa i prava. Srpska državna mudrost, pri čemu ne mislim samo na delujuće funkcionere, već i na sve politički obrazovane i upućene ličnosti izvan institucija vlasti, treba da javno osporavaju dvolično političko ponašanje Amerike i EU u odnosu na suverenitet, povelju UN i na Republiku Srbiju.

Srbija ima dva argumenta za odbranu Kosova i Metohije, koji su jaki po intencijama ako ne po praktičnom uticaju. Prvi je osporavanje Zapadu prava da je u posedu, da je čuvar istine o KiM.  Drugi je ukazivanje svetu da zapadna politika na KiM vodi uništavanju jedne desetvekovne pravoslavne civilizacije. Srbija je obavezna da se pravnim, moralnim i političkim sredstvima bori za vrednosti o kojima je reč. A budućnost Kosova i Metohije? Niko nije prorok.

Naučni savetnik