Prirodno i neprirodno

Niš – Da li su deca, posebno učenici osnovnih i srednjih škola, svuda u Srbiji ista i da li im se podjednako pruža ono što im je neophodno za život i školovanje? Ovo pitanje postavljeno je pomalo i neočekivano prethodnih dana na skupu predstavnika najnerazvijenijih lokalnih samouprava koji je organizovan u Nišu, u čijoj je okolini i najviše siromašnih opština i stanovnika. Ministarstvo za razvoj nedovoljno razvijenih opština i ministar bez portfelja u Vladi Srbije Novica Tončev uručili su odluke i rešenja o pomoći za 38 od ukupno 44 lokalne samouprave, koje će dobiti 245 miliona dinara za svoj budući razvoj.

Kako je rečeno, sredstva koja izdvaja država za siromašna područja namenjena su za izgradnju i obnovu komunalne infrastrukture i bezbednije saobraćajnice, za unapređenje obrazovanja, kulture i sporta, za bolju dečju i socijalnu zaštitu, za podizanje vrtića i škola, za bolju zdravstvenu zaštitu i za otvaranje novih fabrika i proizvodnih pogona, samim tim i novih radnih mesta.

Cilj je ne samo da se ove lokalne samouprave razvijaju i da se bar malo podigne standard života u njima već i da se zaustavi „pražnjene siromašnih delova Srbije”, odnosno decenijsko iseljavanje stanovnika u razvijene sredine i da se stvore uslovi da mladi ostanu da žive u svom zavičaju, da stvaraju porodice i da rade u mestima gde su i rođeni.

Dilema o jednakosti dece u Srbiji spontano se nametnula kada je ministar Tončev izjavio da je na jednoj od prethodnih sednica vlade pokrenuo inicijativu „da se besplatne knjige i udžbenici podele učenicima osnovnih i srednjih škola u celoj Srbiji”, a ne samo đacima u Beogradu.

„Nisam kritikovao ovu akciju podele besplatnih udžbenika u Beogradu, naprotiv, u potpunosti je podržavam, ali smatram da je to neprirodno i da je nešto ovako trebalo najpre uraditi u sredinama gde žive siromašniji, nego u glavnom gradu.” Dodao je i da su svi beogradski osnovci i srednjoškolci uoči nove godine dobili čak i finansijsku pomoć od po 6.000 dinara i istakao „da život nije skup samo u Beogradu, još skuplji je u siromašnim krajevima Srbije”, navodeći kao primere Surdulicu, u kojoj inače živi, ali i Vladičin Han, Kuršumliju, Blace, Ražanj, Trgovište, Aleksinac, Gadžin Han, Petrovac na Mlavi, Bosilegrad, Bojnik, Dimitrovgrad, Žagubicu, Ljig, Knjaževac, Mionicu, Mali Zvornik, Novu Varoš... Ako se podelom besplatnih udžbenika pomaže roditeljima učenika u Beogradu, zapitao se ministar, iz kog razloga i roditelji đaka u najnerazvijenijim srpskim krajevima, ili uopšte, u svim delovima naše zemlje, ne bi imali pravo na tu za njih baš značajnu pomoć.

Poznato je da se sredstva za kupovinu i podelu besplatnih udžbenika učenicima u Beogradu, istakao je Tončev, izdvajaju iz beogradskog gradskog budžeta, koji nije mali, ali koji se delom „puni” i od izdvajanja od privrede u razvijenim, ali i nerazvijenim opštinama u unutrašnjosti Srbije... Prirodnije je da besplatne udžbenika dobijaju svi učenici u našoj zemlji, jer za one koji pohađaju osnovne i srednje škole u nerazvijenim opštinama, gde knjige kupuju siromašni roditelji, imaju mnogo veću vrednost.