Jelovnik šećernog medveda

Južnoamerička životinja neobičnog imena – kinkadžu dugo je zadavala muke zoolozima. Ovom stanovniku tropskih šuma nikako nisu mogli da odrede mesto u životinjskom carstvu. Na osnovu njegovog izgleda jedni su ga svrstavali među lasice, a drugi među majmune. Zbog strukture lobanje i oštrih zuba svrstava se u red mesoždera, iako se hrani gotovo isključivo voćem a samo ponekad pojede nekog insekta ili mrava. Čak je i ime dobio greškom: smatra se da je kinkadžu francuska transkripcija reči kojom su severnoamerički starosedeoci označavali kunu koja, opet, nije ni u kakvom rodu sa ovom životinjom. Zbog običaja da se ponekad zasladi tako što svojim dugim jezikom posrče nektar iz tropskih cvetova, kinkadžu je dobio i ime šećerni medved.

Ova životinja, teška oko dva i po kilograma i dugačka oko pola metra, sa repom koji je isto toliko dugačak, bliska je rođaka rakuna. Slično kao i rakun, vešto se koristi šapama. Pošto gotovo ceo život provede na drveću, kinkadžu je odličan penjač, pri čemu mu je od velike koristi snažan rep. Ponekad se može videti kako naglavce visi sa drveta, sa repom obavijenim oko grane, pridržavajući se za nju zadnjim nogama sa oštrim kandžama, dok u prednjim šapama, kao u rukama, drži neku voćku i jede. Na jelovniku kinkadžua nalaze se ananas, banane, mango i drugo tropsko voće. Ipak, najviše voli slatke smokve, koje može da pronađe tokom cele godine.

Kinkadžu živi u maloj porodičnoj zajednici, koju čine ženka, dva mužjaka i mladunci. Tokom dana svi spavaju, skriveni među lišćem ili u šupljem stablu. Bude se tek u sumrak i neko vreme provode trebeći dlaku jedni drugima, da bi zatim krenuli u potragu za hranom. Voće u mraku pronalaze zahvaljujući oštrom njuhu i istančanom čulu dodira. Iako su im oči krupne, vid im je slab a boje ne razlikuju.

Sa ženkom se obično pari samo snažniji mužjak, mada često dolazi do sukoba mužjaka oko prava koje polažu na nju. Međutim, ženka se ponekad pari i sa partnerom koji ne pripada njenoj maloj porodici. Ovi stanovnici južnoameričkih šuma spremni su za parenje tokom cele godine, ali se sve životinje koje žive na određenoj teritoriji pare približno u isto vreme, kako bi mladunci došli na svet onda kada ima najviše hrane. O mladunčetu se brine ženka, dok su mužjaci zaduženi za čuvanje teritorije, koju obeležavaju mirisom i brane od uljeza ispuštajući glasne krike nalik na jecaje. Zbog toga su španski doseljenici ovoj životinji dali ime Llorona, odnosno plačljivica.

Pošto se tokom dana krije, kinkadžu lako izbegava grabljivice: orlove, jaguare i svog najopasnijeg neprijatelja – čoveka. Zahvaljujući tome, njegov životni vek u divljini može biti i do tri decenije.