Izbor je i pitanje slobode

Koncept ambijentalnih instalacija i inicirani dijalog sa prostorom, dugi niz godina deo je stvaralačkog procesa slikarke Vesne Golubović. Već i sami nazivi prethodnih projekata – „Lik”, „Odakle i Kuda” ili „Slika kao mera” – ukazuju na autorsku potrebu za stalnim pre/ispitivanjem fluidnosti našeg postojanja. Nepatvorena suština te ljudske i umetničke misije disonantna je sa kulturom vremena išaranog upadljivim bojama dijabolične materijalnosti postglobalnog sveta.

U procesu individuacije Vesne Golubović svakako je krucijalan njen odlazaka u Njujork 1981. godine, odmah po diplomiranju na beogradskoj Likovnoj akademiji. Boraveći i stvarajući više od dve decenije u jednoj od najvećih „uličnih galerija” u svetu, savlađivala je nove lekcije o umetnosti, slobodi i vrednostima razvijajući u hodu i neophodan imunološki sistem samoodržanja. Može se reći da joj je u tom procesu reintegracije standardna beogradska edukacija omogućila da lakše prihvati umetnost različitih provinijencija i medijskih sloboda i sama delujući u oblasti strit-arta, grafita, murala, umetnosti, scenskog dizajna ili autorskog dizajna i crteža za knjige poezije, a radila je i scenografije za film.

Tako je slikanje na zidu enterijera i/ili eksterijera postao elemenat kreativnog znaka Vesne Golubović, a rad sa prostorom i u prostoru gradivni deo stvaralačkog koncepta. Pitanja personalnog identiteta, urbanih struktura grada, fizičkog i mentalnog prostora, svejedno u mikro ili makro planu, za ovu slikarku su sublimisani u zonu stvaralačke i egzistencijalne nužnosti. Zato je i povratak u Beograd, u novom milenijumu, predstavljao, manje više, promenu vremenske zone, a intenzivna umetnička produkcija Vesne Golubović mogla se pratiti na učestalim samostalnim izložbama. Može se reći, u ambivalentnom procesu umetničkog i ličnog istraživanja suštine slike i bića, vratila se sebi i crtanju; hrišćanstvo, njegova filozofija, duhovnost i ikonografski fenomeni u fokusu su ove umetničke prakse.

Upravo nova instalacija u Galeriji B2, u kojoj je izlagala i 2020, predstavlja idejnu i vizuelnu artikulaciju prethodnih beogradskih izložbi sa tendencijom pojednostavljivanja crtačkog tkiva. Već svojim naslovom „Pro-iz-vođenje znakova” u ovoj zidno-prostornoj in situ instalaciji geometrizovani crtež je dominantni znakovni element koji kao muzička kadenca u vizuelnoj formi teče opisujući svojom matisovskom vedrinom enigmatične regije bojenih matrica. Naime, instalacija je strukturisana vertikalnim voluminoznim stubovima čije su visinske kote uslovljene visinom galerijske tavanice. Tri obojene zidne površine ispunjene geometrizovanim crtačkim znacima koji se uspinju kolonadom kartonskih vedro obojenih stubova (crvena, plava, oker, zelena…) pojačavaju utisak scenične situacije. Deo ovog geometrizovanog eha prenet je i na same naslove radova bliske koncentrisanim momentom u prirodi – „Trava”, „Voda”, „Put”, „Vazduh”, „Talas”, „Žito”, „Požar” – asociraju na sofisticirani asketizam haiku poezije.

Tako je stvoren trodimenzionalni pikturalni prostor u kojem ekspresija različitih crtačkih vrednosti oživljava oprostorenu vertikalnu formu. U isto vreme, ova ambijentalna harmonija ostavlja prostor za različita učitavanja u očekivanju mogućeg događaja. Da li je to sakralni ili profani prostor? Da li je priprata u kojoj se očekuju bruj crkvenog hora ili proscenijum na kojem će radost dečjih glasova osvajati novu životnu predstavu? Svejedno, izbor je i pitanje slobode. U recepciji slikarske instalacije „Pro-iz-vođenje znakova” plemenitim pulsacijama i ritmovima sačuvana je slikarska ideja, a u ortografiji crteža prostor i vreme. Vesna Golubović je umetnica osebnog senzibiliteta u čijim je metaforičnim vizuelnim supstancama kodiran njen stvaralački habitus.