Stradanja nedužnih

Savremenici smo surovog sukoba u regionu Bliskog istoka, a počelo je tako što su prvi napali druge, poubijali 1.200 nedužnih i izazvali prirodno saosećanje svetske javnosti s nevinim žrtvama. Onda su za osvetu ovi drugi napali prve i po pravu jačeg poubijali 24.000, ali opet nedužnih. Mada nijedna nevina žrtva ne opravdava počinioca bilo koje strane, ipak brine ovakav surovi brojčani odnos, koji je sada dvadeset prema jedan, ali opet uz posebnu napomenu da su stradali nedužni.

Bez namere da se prave neumesna poređenja, ovakva surova odmazda po pravu jačeg nas posebno brine jer smo doživeli da su nacisti ubijali 100 nedužnih naših za jednog njihovog, da bi zatim „natisti” ubili 2.000 nedužnih naših za nijednog njihovog. I očigledno je da tu nije kraj.

Kad je reč o sukobu na Bliskom istoku, osim što se početno saosećanje javnosti u međuvremenu prenelo i na stradanja nedužnih na drugoj strani, istovremeno se nametnulo i jedno jedno bremenito pitanje: dokle doseže osvetnička ruka jačeg i može li okrutnost osvete postati pravo. Jer ako se ova surova praksa može nečim opravdati, onda nekom može pasti na pamet da se i nemili događaji iz naše prošlosti opravdaju, kao što sada pokušavaju da se opravdaju masovna stradanja nedužnih.

A ako takva surovost postane pravo, onda prava više neće biti, jer se ljudski rod odvojio od životinjskog uspostavljanjem pravila ponašanja koja će nestati onog trenutka kad prevlada pravo jačega, jer onda nedužni više neće biti pripadnici ljudskog roda, već knjigovodstvena stavka u rubrici kolateralne štete, a to može biti svako od nas i sasvim je nebitno da li je neko bio 78. u nacističkom brojanju 1941. godine, ili 1854. u natovskom brojanju 1999. godine, ili će biti drugi broj u nekom budućem jezivom brojanju ove vrste.

Advokat Stevan Vasić