Licemerje i priznanje ambasadorskog dvojca

Osećam se pozvanim, prozvanim i kompetentnim da kao javna ličnost, građanin Srbije i nekadašnji savezni poslanik Savezne Republike Jugoslavije iznesem javno svoj lični stav na aktuelnu temu.

U autorskom tekstu „Jelisejski sporazum je temelj pomirenja”, a povodom šezdeset prve godišnjice od njegovog potpisivanja, koji je „Politika” objavila 22. januara 2024. uz počast najave na njenoj naslovnici, ambasadori Francuske i Nemačke u Srbiji velikodušno nas pozivaju da pristupimo EU, pa između ostalog ističu: „Januara 2024. je i desetogodišnjica otvaranja pregovora o pristupanju Srbije EU. Razumemo da vam se rokovi čine dugim, oni to jesu jer se radi o zahtevnom procesu, ali pozivamo vlast, sve političke i društvene snage i sve građane Srbije da cilj pristupanja EU postave za nacionalni prioritet.”

Pitamo se na samom početku – a sa kojim pravom to čine?

Tokom čitavog teksta autori nigde ne ističu činjenicu da se početkom ove godine navršava tačno dvadeset i pet godina od varvarskog razaranja imovine zajedničke srpske države, Savezne Republike Jugoslavije – Srbije i Crne Gore, sticane stolećima radom njenih trudbenika i ubijanja njenih nevinih građana, dece i nemoćnih, u udruženom zločinačkom poduhvatu NATO članica, predvođenih Sjedinjenim Američkim Državama, u čemu su se posebno isticale upravo njihove domovine, Nemačka pa i Francuska.

Očigledno nezadovoljni učinkom bačenih bombi, punjenih osiromašenim uranijumom, uzgred čija je upotreba zabranjena međunarodnim pravom i poveljom UN, sada pokušavaju i nastoje svim sredstvima da utiču na svest i moral građana Srbije „bombardujući” njihove mozgove kako bi dušu predali đavolu i ostvarili ono što nisu uspeli rušenjem i ubijanjem.

Nažalost, i pored sveg zla koje nam je pričinjeno, naša posleratna vlast, instalisana upravo od naših neprijatelja, marionetska, prihvata pristupanje Srbije ne Evropi, jer su Srbi od pamtiveka starosedeoci ovog najvećeg poluostrva azijskog kontinenta (pogledati globus), već EU, toj „zajedničkoj domovini”, kako je intimizuju autori ovog štiva.

Koliko je ta marionetska vlast bila „zaljubljena” u EU, pokazuje i njena odluka da dalje pregovore o realizaciji odredaba Rezolucije SB UN 1244 o južnoj srpskoj pokrajini izmesti iz Ujedinjenih nacija i poveri ih birokratama u EU, što se pokazalo kao fatalna greška, jer tu zajednicu čine države koje su članice NATO-a, a samim tim sa ograničenim suverenitetom, jer je brigu o njihovoj bezbednosti preuzela Amerika. I šta drugo mogu predstavljati do njihove puke vazale – podanike.

A kako drugačije shvatiti i razumeti priznanje ambasadora Francuske i Nemačke u svom autorskom tekstu da su rokovi za članstvo dugi, jer se radi o zahtevnom procesu, što se pokazalo netačnim, jer o tome ne odlučuju članice EU, već isključivo njihov nadređeni, SAD.

Primer Bugarske i Rumunije to nedvosmisleno potvrđuje, a koje su geografski locirane na krajnjem istoku jugoistočne Evrope na Balkanu i da su posle Drugog svetskog rata pripadale istočnom Varšavskom paktu, na čelu sa SSSR-om. Tek kada je Amerika radi svoje imperijalne dominacije odlučila da ove dve bivše članice Varšavskog pakta uključi u NATO, trebalo je svega godinu i po dana da budu primljene, kako kažu njihove ekselencije – uvaženi ambasadori, „u našu zajedničku domovinu”, koju oličava „sloboda, pravna država i imperativ socijalne pravde, gde je mesto za Srbiju već rezervisano”.

Dakle, gospodo ambasadori, znajte, tek kada Amerika proceni da nema više strateškog interesa na području južne srpske pokrajine Metohije i Kosova (neka mi ovaj redosled bude dozvoljen kao rođenom Metohijcu) i da joj s te strane ne preti nikakva opasnost, ona će biti prepuštena svojoj matici Srbiji. Dakle, Evropska unija se ovde pita koliko se svitac pita o zadnjem kraju svoga tela. A dotle kom opanci kom obojci.