Baka Ružica čeka pravdu

Beograđanka Ružica Živković dobila je presudu da može da se vrati u stan iz koga je prisilno iseljena pre šezdeset godina, ali već jedanaest godina ne može da uđe u svoj dom u Ulici 27. marta. Okružni sud je naložio Odeljenju za komunalno-stambeno poslove opštine Palilula da iseli Radovana Stojančeva koji se 1947. godine uselio u Ružičin stan, iz koga je, u poodmakloj trudnoći, prisilno iseljena. Kao privremeni smeštaj, sa svojim suprugom, Ružica je dobila jednu sobu i prolaznu prostoriju u Ulici Strahinjića Bana u Beogradu. Kuhinju i kupatilo koristila je naizmenično sa drugom porodicom. U ovom prostoru su jedno vreme živele tri generacije. Baka Ružica (83), njeno dvoje dece i četvoro unučadi.

Beogradska opština Palilula je 1996. godine, na osnovu Zakona o stambenim odnosima, donela rešenje da korisniku stana u privatnom vlasništvu obezbedi stan za raseljenje do 2000. godine. Stojančevu su nadležni iz ove opštine ponudili stan u Borči površine 59 metara kvadratnih za koji je dobio i pravo otkupa. Međutim, ovaj zaštićeni stanar, pre nešto više od godinu dana, tu ponudu je odbio, s obrazloženjem da mu ne odgovara lokacija. Kako je u naveo u pisanoj izjavi, prihvatio bi i manji stan, ali u blizini sadašnjeg, to jest u Ulici 27. marta.

Baka Ružica poseduje sve dokaze – da je vlasnik stana, izvršno rešenje za iseljenje zaštićenog stanara, doneto 1996. godine, ali uzalud.

"Nema opštinske i republičke službe kojoj se nisam obraćala tražeći pomoć, proteklih godina", vajka se ona. Pisala je stambenoj i administrativnoj komisiji opštine Palilula, šefu odborničke grupe stranke G17 plus i Demokratske stranke, Ministarstvu za lokalnu samoupravu i Evropskoj komisiji za Srbiju i Crnu Goru. Ona je 2000. godine dobila i presudu Okružnog suda kojom je opštini Palilula naloženo da postupi po rešenju Odeljenja za komunalno-stambeno poslove. Ovim rešenjem je utvrđeno da je opština Palilula dužna da nosiocu stanarskog prava u Ulici 27. marta obezbedi odgovarajući stan u cilju iseljenja zaštićenog stanara Radovana Stojančeva i omogući useljenje Ružice Živković, vlasnika stana.

Budući da je bila ogorčena time što se sudska odluka i rešenje opštinskog nadležnog organa ne sprovode u delo, ova starica je od opštine Palilula zahtevala da se utvrdi sa koliko i koje su bili strukture stanovi kojima je stambena komisija raspolagala od jula 1996. do danas, a da pri tom nije realizovala svoju zakonsku obavezu, utvrđenu presudom Okružnog suda i svog odeljenja za komunalno-stambene poslove. Ona je tražila i spisak ljudi kojima je opština rešila stambeno pitanje. Međutim, do danas ga nije dobila.

Ružica Živković veruje da će istrajati u svojoj nameri da se vrati u svoj stan. Ona često ide Ulicom 27. marta i obilazi vrata svog stana u kome stanuje Stojančev, kao zaštićeni stanar. Doduše, na Ružičino uporno insistiranje, Stojančev joj je dozvolio da dva puta uđe u stan. "Pokuljale su emocije, bilo mi je jako teško, zaplakala sam", priseća se ona. Zakupninu za svoj stan nikada nije uzimala. Stojančev uplaćuje depozit.

Ova Beograđanka je uverena da će država rešiti taj problem i da će joj vratiti stan. Tim pre što je ona vlasnik stana, a bez stana. Država mora da nađe mehanizam da reši problem Ružice Živković koja šezdeset godina sanja da se vrati u svoj stan iz kojeg je prisilno iseljena u jednu prolaznu prostoriju i sobu u kojoj i danas živi.