Sećanje na vladiku Atanasija Jevtića

List SPC „Pravoslavlje” objavio je 15. marta članak đakona Branislava Rajkovića „Atanasije – po daru i imenu” o saborovanju svetom liturgijom episkopa, sveštenstva i mnogobrojnog naroda u Zadužbini vladike Atanasija kroz trodnevno (1–4. marta) sećanje u Trebinju, u manastiru Tvrdoš, gde vladika počiva „do opšteg vaskrsenja”.

Zoran Jevtić, potonji rođeni monah Atanasije, ponikao je 8. januara 1938. godine u selu Brdarice kod Šapca. Posle osnovnog, školovanje nastavlja u Bogosloviji Svetog Save u Rakovici, u generaciji budućeg mitropolita Amfilohija i vladike Lavrentija. Na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu diplomirao je 1963, a naredne godine odlazi u Tursku, gde na pravoslavnoj Halki produbljuje usavršavanje, pa prelazi u Atinu, gde je doktorirao („Eklisiologija apostola Pavla po Svetom Jovanu Zlatoustu”). Godine 1968. odlazi u Pariz, gde predaje na Institutu Sv. Sergija, a 1972. vraća se u Beograd, kao sabrat manastira Tronoša i profesor Bogoslovskog fakulteta za patrologiju, Sveto pismo, istoriju Crkve i druge oblasti. U dva mandata bio je dekan Teološkog fakulteta (1981/81. i 1990/91).

Kao bogoljubiv čovek, od đačkih, preko studentskih, profesorskih, do vladičanskih vremena bio je vrlo omiljen. Skroman i jednostavan sa svima, pravoslavnim i nepravoslavnim, jer su svi ljudi deca Božija, svih rasa i vera. Kao jeromonah voleo je i igrao fudbal, pa kao i arhijerej. Zato je bio neizmerno voljen od svih, osobito mladih.

Od 1960 – kada je sagledajući život Životodavca „sa tačke večnosti”, po duhovniku mu ocu Justinu Ćelijskom i Aljoši Karamazovu F. M. Dostojevskog, koji uzvikuje „hoću da živim za besmrtnost, a ne polovično, ne pristajem na to” – revnošću Svetog arhijerejskog sabora arhimandrit Atanasije postavljen je za 1992. godine za banatskog episkopa.

U vreme raspada i bombardovanja Jugoslavije 1999. vladika Atanasije dragovoljno se prihvata Eparhije zahumsko-hercegovačke, pa kao i mitropolit Amfilohije i drugi sveštenoslužitelji i hristoljubivi ljudi obilazi zapadne prostore Balkana i Kosovo i Metohiju, tešeći unesrećene i postradale i od NATO bombardovanja i od međusobnog razaranja.

U misiji „Milostivog Samarjanina”, osobito posle povrede vrata, po savetu lekarske komisije, ali i na lični zahtev, povukao se iz uprave eparhije, ali je još više revnovao, i to „do izdihanija”, za bogoljubiv narod Božiji i sve ljude zemaljskog šara. Kada je korona sve kosila, Tasa, kako su ga izmilošte zvali, na klinici je rekao da „mora da piše”. Ostavio je oko 1.000 tekstova i oko stotinu knjiga.

Zajedno s mitropolitom Amfilohijem episkop Atanasije dostojan je indirektan nastavljač u pravoslavlju Sv. Nikolaja Lelićkog i Justinijana Ćelijskog. Po rečima Petra Drugog Petrovića Njegoša, „blago tome ko dovjeka živi, imao se rašta i roditi”.

Protojerej-stavrofor u penziji Aleksandar D. Sredojević,
Beograd