Čudesna moć lekovitog mlaza

Bunar zdravlja, nepresušni izvor izuzetno pitke vode kod Kikinde u okviru pravoslavne crkvice posvećene Ognjenoj Mariji, jednako pohode i pobožni i bezbožni, uvereni u isceliteljsku moć vode koja u njoj izvire.

Mit o čudesnoj moći vode iz malene crkvice Vodice živi vekovima, podjednako dugo kao i njen izvor, čiji mlaz vremenom ne utanjuje. „Po božjoj volji je tako”, komentarišu posetioci ove prelepe bogomolje nakon što s napunjenim petolitarskim plastičnim balonima u rukama izlaze iz crkvice.

Posvećena Svetoj Velikomučenici Marini, u narodu poznatoj kao Ognjena Marija, smeštena je sredinom 19. veka duboko u istoimenom delu atara. Vekovi prolaze a, vera u legendu o isceliteljskim svojstvima mlaza iz njenog bunara, sve je jača.

Prvi crkveni zapis u kojem se pominje ovaj pravoslavni hram potiče iz 1837. godine. U popisu crkvenog inventara navodi se između ostalog: „Na prostoru zvanom Valov, gde iz brega voda suzi, nalaze se drveni krst i dve ikone i koliba trskom pokrivena.” Dovoljno jasna naznaka da se radi o nekakvom svetilištu, ali je nepoznanica da li je izvor uslovio podizanje religijskog objekta ili je zahvaljujući crkvici u narodu iskovana legenda o lekovitom mlazu.

Vera u blagotvorno dejstvo vode koja tu izvire potkrepljena je usmenim predanjem koje kaže da je lekoviti izvor slučajno otkrio bolešljivi pastir, koji je zastao kraj izvora pod brežuljkom da utoli žeđ, pa potom zagazio u vodu. Otok na nogama ubrzo je splasnuo, a bol u trenu minuo. Osetio je olakšanje, pa narednih dana zaređao s terapijom. Zdravlje mu se naglo popravljalo, a potom je neumorno, od jutra do mraka, jurio za ovcama.

Sadašnje crkveno zdanje, prema spisima SPC, podignuto je 1865. godine. Na njegovom južnom zidu odmah je ugrađena ploča od crvenog kamena, na kojoj je uklesana kratka poruka: „Srpska crkvena opština Velika Kikinda – bolesnicima, 1865. g.” Deceniju i po kasnije na bunar je montirana klasična ručna pumpa, kakva je tu i danas. Krajem 19. veka na korak od crkve podignuto je arhitektonski zanimljivo sklonište sa ulazom bez vrata i nezastakljenim prozorima. Da bolesni i nemoćni, hvatajući red pred česmom, tu, pod krovom, konače.

Dolaze ovde ljudi i iz drugih gradova i inostranstva. Crkvica svakodnevno ima goste. Pohode je svi, ne samo pobožni Srbi pravoslavci, već i rimokatolici, a ponajviše Mađari i pripadnici drugih vera. Svraćaju i bezbožni, i svi se obavezno umiju, pokvase bolna mesta na telu. Ne odlaze praznih ruku. Pre polaska napune flaše i burad.

– Crkvica na Vodicama je svega tri kilometra udaljena od grada. Nije daleko, a njena voda je pitka i pravi melem. Ako ne stignemo ranije, dolazimo bar jednom mesečno – otkrivaju nam građani.

Ceo crkveni kompleks 1980. godine stavljen je pod državnu zaštitu. Ovo svetilište i svojevrsno lečilište 11 godina kasnije ozvaničeno je kao istorijsko kulturno dobro od posebnog značaja.

Turistička atrakcija

Crkvica na Vodicama mogla bi da bude još privlačnija za posetioce, zbog čega u lokalnoj samoupravi, u saradnji sa SPC, razmišljaju šta da učine kako bi bila prijemčivija. Njen oltar krase dve ikone čiji je autor Sandra Stanković. Platoom na zaravni, do kojeg vode stepenice, dominira kameni krst iz 19. veka, koji potvrđuje da je hram osveštan. Do njega se stiže lako i brzo kada se na izlasku iz Kikinde, prema Iđošu, odmah iza mosta skrene ulevo, pa produži asfaltom oko kilometar uz kanal DTD.