Kriva Drina ispravljena kod Tršića

Tršić – Slabo je znano da, pored onog Vukovog kod Loznice, postoji i Tršić, njegov pobratim u Republici Srpskoj. Sedam kilometara je daleko od Zvornika, uz levu obalu Drine koja nigde, kao ovde, nije toliko krivudava.

Plahovitu reku su godinama ispravljali, uglavnom političari i epski junaci. Ali „krivu Drinu” niko i nikada nije mogao ispraviti i „dovesti u red” sve dok se, pre mnogo godina, nije sama povukla, i to osamsto metara, u svoje današnje korito. Mnogi iz Republike Srpske, zbog „krive Drine” koja se sama ispravila, danas posede imaju u Srbiji, isto kao i oni iz Srbije koji oru svoju zemlju u Republici Srpskoj.

Tršić se prvi put pominje polovinom šesnaestog veka. Pre toga nosio je ime Ravne Dubrave, ali i Kriva Drina. Hroničari uveravaju da se tako zvao pre dva i po veka.

Drina je u Tršiću bila kriva sve do 27. maja 1903. godine kada je nakon velikih poplava naglo promenila tok i skrećući udesno potekla prema Mačvi, kaže Ratko Ristanović, nekadašnji profesor koji je nakon Beograda,El Ariša gde je bio član jugoslovenskog mirovnog kontigenta Ujedinjenih nacija i Tuzle odlučio da penzionerske dane provede u rodnoj Jankovini, kod Tršića.

Tamo negde 1712. godine, nakon austrijsko-crnogorskog sukoba i bitke posle koje je na desetine hiljada ljudi, Crnogoraca, odvedeno u roblje, mnogi od njih došli su u Tršić kod Loznice. Tu su svili novo gnezdo u nameri da više nikad i nigde ne idu. Ali po odluci zvorničkog sandžak-bega koji je gospodario i delovima Valjeva i Šapca, mnogi od njih preseljeni su na područje današnjeg Tršića u Republici Srpskoj. Međutim, mnogo bliža istini o nazivu današnjeg Tršića je priča iz sedamdesetih godina sedamnaestog veka.

Zbog straha od Austrougara koji su se sa svog ratnog pohoda vraćali iz Skoplja i Kačanika, mnogi Srbi su prebegli preko Drine i naselili područje današnjeg Tršića. Sa sobom si doneli i ime koje ova naseobina i danas nosi, navodi Ristanović.

U Tršiću, mestu u kome je danas oko dve ipo hiljade duša, uvek su bili posebno poštovani učitelj, knez i pop bez obzira što ova naseobina nikada nije imala svoju crkvu. Bogu se molilo u susednom Čelopeku. Ponosni su na osnovnu školu koja je ovde počela da radi 1921. godine, ali i na Tršićanina Milana Stevanovića, njenog prvog učenika. Ponosni su i na Poljoprivrednu knjižnicu i čitaonicu koje su ovde formirane pre sedamdeset godina...

Neretko pominju i Čedu Popovića prvog koji je imao bicikl, ali i Cvijana Tomića, seljanina, koji je kupio prvi traktor i, pred zabezeknutim komšijama, provezao ga kroz selo...

Pričaju u Tršiću i o Zdravku Ristanoviću koji je sa 56 godina postao pradeda, te o Milanu Petroviću koji je, sa samo tri godine staža, otišao u penziju. Pričaju i o Velizaru Aćimoviću, po čijem projektu je, prošle godine u Moskvi, podignuta najlepša građevina u Evropi.

Uz sve ovo Tršićani pominju i Danila Aćimovića kome je, kao članu Vijeća narodne odbrane suđeno na čuvenom „banjalučkom procesu”. Ovom Tršićaninu tada je odmereno šesnaest godina robije. Kaznu je počeo izdržavati u Aradu, ali već nakon četiri godine kada se raspalo Austrougarsko carstvo, Danilo je pušten na slobodu.

Velikog čoveka i „učesnika u stvaranju prve srpske države na Balkanu”, seća se njegov unuk Đorđo koji je, sve što zna naučio od dede.

„Moraš samo da daješ, a nikada da otimaš...Dobro rodi kada dobro seme poseješ...Da bi opstao, moraš da praštaš...I danas se sećam ovih dedovih reči koje je darivao i meni i mojim vršnjacima. Učio nas je i lepom ponašanju. Kada bi nam išao u susret neko starijimi bi skidali šajkaču pozdravljali ga i ljubili mu ruku. Isto to smo radili i kada bi nam u susret išao musliman. Samo njih nismo ljubili u ruku pošto im to vera ne dozvoljava. Sve nas je to Danilo učio i naučio”, ponosno kazuje Đorđo Aćimović.