Milisav M. Janković, vojnik u tri rata

Ratni put junaka, najpre podoficira pa oficira Milisava M. Jankovića, dugačak je i na ponos i diku. Počinje još aprila 1910. godine kada ovaj rođeni Kolašinac stupa u crnogorsku vojsku i učestvuje u oba balkanska rata. Hrabro se borio u bitkama oko Berana, Peći, Đakovice, Skadra, pa na Bregalnici, Govedarniku, Bihoru, Višegradu, Glasincu i Crnom vrhu, a tokom borbi na Suhoj gori kod Višegrada prvi put je ranjen u desnu ruku.

Tokom Prvog svetskog rata, marta 1916. godine, postaje Janković i pripadnik srpske vojske. Narednik je 4. čete 3. bataljona 5. pešadijskog puka Drinske divizije, prolazi frontove i bori se na Kajmakčalanu, Kočobeju, Floki, Rovovskoj, Brezdastoj i Trnovoj kosi. Za vreme borbi na Kajmakčalanu, 1916. godine, zadobija težu ranu na desnoj nozi, naredne godine na Brezdastoj kosi ponovo biva ranjen u desnu ruku, a na položaju Belušić kod Paraćina stradaju mu obe noge. Upravo prilikom zauzimanja Kajmakčalana, zabeležio je Milorad Radojčić u knjizi „Besmrtni ratnici valjevskog kraja u ratovima 1912–1918”, sa svojim vodom zarobio je Milisav 18 bugarskih vojnika, a na Ploči i jednu brdsku bateriju.

„U toku naredne noći vešto se povukao sa zarobljenicima i izazvao jedan bugarski puk da pređe u napad radi spacavanja svojih zarobljenih boraca i zaplenjenog oružja. Čim je svanulo, Janković je dao znak našoj artiljeriji za koncentričnu vatru po tom puku pa su im naneti ogromni gubici. Za taj podvig dobio je Srebrni vojnički orden Karađorđeve zvezde sa mačevima, a u čin pešadijskog potporučnika proizveden je, neposredno pred kraj Velikog rata, 1. septembra 1918. godine”, beleži Radojičić.

Tokom borbi protiv Bugara na Bregalnici uskočio je Janković u neprijateljski rov i izneo njihov mitraljez. To su neposredno videli regent Aleksandar i serdar Janko Vukotić, pa mu regent odmah na grudi meće odlikovanje – Zlatnu medalju za hrabrost „Miloš Obilić”. Bilo je to još jedno odlikovanje za hrabrost, ali i podvige u borbama, koji nisu ostali nezapaženi i za koje je Janković već je bio ovenčan Srebrnom medaljom za hrabrost.

Nakon Prvog svetskog rata ostao je na službi u jugoslovenskoj vojsci i uz rad se stručno usavršavao, pa stiže najpre do čina pešadijskog poručnika i kasnije postaje kapetan prve klase. Kao vodni oficir službovao je u 9. i 38. pešadijskom puku, gde je bio i komandir čete. Potom je ađutant u pešadijskom puku, rukovodilac slagališta Vojnog okruga Otočac i komandant bataljona pešadijskog puka na službi u Karlovačkom vojnom okrugu.

A dočekao je Milisav Janković i Aprilski rat 1941. godine. Tada biva zarobljen i interniran u Nemačku u zarobljeništvo, pa ostavši u emigraciji, prelazi u Sjedinjene Američke Države, gde je umire 1955. godine.

Porodici Janković, završava pripovest Milorad Radojčić, ostao je za Milisavom ponos na hrabrog pretka, a u vitrini njegova svetla odličja – Medalja za vojne vrline, Orden jugoslovenske krune petog reda, Orden belog orla sa mačevima petog reda, Albanska spomenica i više drugih spomenica i pohvala.