Vranje videlo tenis pre fudbala

Vranje – Istorijski gledano danas bi neki samouvereni Vranjanci mogli da tvrde da je baš njihov grad „kolevka tenisa u Srbiji, a i u Jugoslaviji”. Počelo je po oslobođenju grada od četiri veka osmanlijske vladavine, kada je tadašnji konzul Turske zatražio od vlasti „da mu se obezbedi teren za tenisku igru”, što je i učinjeno u Crkvenim baštama. Mnogi austrijski i nemački oficiri su u Prvom svetskom ratu u Vranju ne samo koristili teniski teren kod crkve, nego su izgradili i nov, po svim pravilima, pored gimnazije.

Kada se 1922, sa studija medicine u Beču, vratio u rodno Vranje Marko Avramović, kasnije ugledni pravnik, sa sobom je doneo i ljubav prema tenisu. Ubedio je kasnije svoga zeta, beogradskog trgovca i velikog vranjanskog dobrotvora, Jovana Jankovića Lungu da mu pomogne u popularizaciji „belog sporta”.

Najpre je kupljeno zemljište, a potom, uz ulaganje više od ondašnjih 1.000 dinara, Vranje je postalo jedna od prvih varoši, koja je posle Prvog svetskog rata imala svoje tenisko igralište. Klub je dobio ime po nadimku svoga dobrotvora i 1924. je registrovan kao Teniski klub Lunga. Dobio je tenisku mrežu, pet reketa i isto toliko tuceta teniskih lopti.

Slavica Dimitrijević, koja je radila na obeležavanju veka klupskog tenisa u Vranju u organizaciji gradskog Istorijskog arhiva „31. januar”, smatra da „pravog teniskog terena ne bi bilo bez tehničkog plana Nenada Popovića, tadašnjeg studenta tehnike, i Stojana Simonovića, izvođača radova na uređenju igrališta”:

– Teniski sport u to vreme nije privlačio građane Vranje iz širih slojeva. Vladalo je mišljenje da tenisom mogu da se bave mladići i devojke iz bogatih porodica, uglavnom intelektualci, službenici, đaci... Najveći broj članova kluba činili su studenti, koji su od druge polovine jula, po završetku ispitnih rokova, dolazili u rodni grad.

Kada je Vranje 1955. obeležavalo godišnjicu oslobođenja u Drugom svetskom ratu, uz podršku Teniskog saveza Jugoslavije, održan je u njemu prvi međunarodni teniski turnir na kome su učestvovali Motolka, tadašnji prvak Urugvaja, i njegov zemljak Argon, kao i teniseri iz Turske Balas i Akabos. Jugoslaviju su predstavljali Pihler iz Beograda, Skulj iz Ljubljane, Jakšić, član tadašnje Dejvis kup reprezentacije Jugoslavije, Samolov iz Skoplja, a iz lokalnog kluba Nestor Dedinac, Srboljub Antić i Jovica Avramović.

Pobedom kod kuće protiv Teniskog kluba Eđšeg iz Bačke Topole, tadašnjeg prvaka Vojvodine, 29. septembra 1957. s 4:3, Vranjanci su postali prvaci Srbije, a 25. oktobra 1957. su savladali identičnim rezultatom i Jug iz Skoplja i ušli u saveznu tenisku ligu Jugoslavije, što je zvezdani uspeh teniskog kluba sa juga Srbije.

Na tom uspehu se zaustavio dalji napredak tenisa u Vranju, jer su se članovima tog „zlatnog tima” životni putevi razišli. Upamćena su imena tenisera Jovice Avramovića, Milorada Bondeta Đorđevića, Nestora Dedinca Pinkija, Zdravka Ivkovića...

Zapamćen je iskorak Ivkovića, koji je nastavio da se bavi tenisom u Švajcarskoj, u kojoj živi od 1958, i čiji je bio i selektor. Ovo podsećanje je deo malo poznate istorije sporta u ovom gradu na jugu Srbije.

Balon-sala i tereni na šljaci

Današnji tenis u Vranju je dobio novu dimenziju u skladu sa potencijalima zainteresovanih da se usavršavaju u ovom sportu. Uz podršku lokalne samouprave postoje balon-sala, gde treniraju najmlađi, i više terena na šljaci.

Organizovano je i nekoliko turnira, na kojima su učestvovali i takmičari iz Švedske, Švajcarske, Kine, Južne Koreje i SAD, a najznačajniji je bio „Vranje open 2023. Ipak, sportska javnost u gradu podno Pržara smatra da će proći još mnogo vremena dok se ne vrati slavna istorija tenisa u ovom gradu.: