Uroš Predić umesto Beča odabrao Orlovat

Orlovat – Posle višegodišnjeg školovanja u Beču i na početku uspešne karijere, Uroš Predić se svesno odriče profesorskih ambicija, a u ime ideala čovečnosti, rodoljublja i ljubavi prema bližnjima i zavičaju vraća se u rodno selo. On od života nije mnogo očekivao niti tražio, inače bi bio bogat i priznat slikar u Njujorku. Ovo je rečeno juče u Orlovatu na svečanoj akademiji povodom 150 godina od rođenja Uroša Predića, jednog od najvećih naših slikara.

Stevan Prohaska, univerzitetski profesor, takođe rođen u Orlovatu,  rekao je da je slikareva rodna kuća porušena i danas u tom dvorištu postoji samo jedan stopedesetogodišnji dud, koji je Uroš Predić sa mnogo ljubavi opisao u svojoj autobiografiji.

Prohaska je kazao i da je Predić osnovnu školu pohađao je u Crepaji, a gimnaziju u Pančevu. Kao vrlo darovit dobio je stipendiju Matice srpske. Studije je završio na bečkoj slikarskoj akademiji, gde je kasnije radio kao asistent. U toku svog skoro jednovekovnog života živeo je i radio u Beču, Beogradu, Novom Sadu, Bečeju i Orlovatu. Autor je čitavog niza ikonostasa, maestralnih portreta i istorijskih žanr-dela, od kojih su najpoznatija "Kosovka devojka", "Vesela braća, žalosna im majka" i "Na studencu". Između ostalog, oslikao je ikonostas u crkvi u rodnom Orlovatu, podignutu u moravsko-vizantijskom stilu 1927. godine.

Uroš Predić je izabran za redovnog člana Srpske kraljevske akademije 1910. godine i  jedan je od osnivača Udruženja likovnih umetnika u Beogradu 1919. godine i prvi njen predsednik. Umro je 1953. godine, u 96. godini, i po sopstvenoj želji i želji njegovih Orlovaćana sahranjen je na mesnom groblju u Orlovatu.

Do ove jubilarne godine u ovom selu, osim ikonostasa u crkvi, spomenika na seoskom groblju i naziva osnovne škole, nije bilo tragova o životu i radu ove izuzetne ličnosti. Ove godine osnovana je spomen-soba Uroša Predića. Osmišljena je kao izložbena postavka eduktivnog karaktera.