Izazivanje sudbine

U najvećem broju kultura merdevine se smatraju simbolom opštenja neba i zemlje, uzlaska čoveka i silaska božanstva.

Za stare Egipćane one su bile pozitivan simbol. Kada su sile tame zarobile boga sunca Ozirisa, on se spasao zahvaljujući merdevinama, a verovalo se i da posle smrti faraoni u carstvo nebesko stižu penjanjem uz merdevine, zbog čega su bile obavezan inventar u kraljevskim grobnicama. I danas se u nekim delovima Egipta nose male merdevine kao moćna amajlija.

U budističkoj tradiciji merdevine se obično prikazuju sa otiscima Budinih stopala na najnižoj i najvišoj prečagi. U islamskoj kulturi merdevine koje je ugledao prorok Muhamed vode vernike u nebo, a za Jevreje one su sredstvo opštenja Boga i čoveka. U hrišćanstvu one su simbol svetog Jakova i Hristovog stradanja, mada ih mnogi tumače i kao simbol duhovnog uspinjanja uz stepenike moralnosti.

Praznoverica da prolazak ispod merdevina donosi nesreću ima više objašnjenja. Prečage koje ih spajaju su most između krajnosti i simbol ravnoteže koja ne dozvoljava da nijedna strana pretegne, pa se veruje da prolaskom ispod njih čovek izaziva sudbinu i narušava božanski sklad.

Za druge, ovo sujeverje se ukorenilo jer su u nekim azijskim zemljama osuđenike na smrt vešali tako što su konopac vezivali za sedmu prečagu merdevina oslonjenih na drvo, a kako se verovalo da je smrt prelazna, ljudi su se dobro čuvali da ne prođu ispod merdevina. Objašnjenje, naravno, može da bude i mnogo praktičnije. Prolaskom ispod njih se merdevine mogu srušiti na prolaznika, i to zajedno sa onim što je na njima – čovek, farba sa bojom, alat.