Slučaj vojvođanskih odbora srpskih stranaka

Disonantni tonovi između centrala stranaka i njihovih vojvođanskih odbora, sa čim su proteklih godina bile suočene gotovo sve stranke, više su plod medijskih spekulacija nego odraz stvarnog razmimoilaženja unutar partija, tvrde partijski funkcioneri. U svim strankama smatraju da u vezi sa najvažnijim državnim pitanjima nikada nije bilo suprotstavljenih stavova.

U Demokratskoj stranci, kako kaže Marko Đurišić, predsednik Izvršnog odbora, ne postoje različita mišljenja, pa ni u vezi sa Statutom Vojvodine. „Nema nikakvog unutarstranačkog problema u DS-u, jedino što mediji danima pokušavaju da naprave problem od priče o Statutu Vojvodine. Voleo bih da mi neko pokaže kako je došao do zaključka da postoji problem”, kaže Đurišić i dodaje da se najviše u stranci dele na „zvezdaše” i „partizanovce”.

Činjenicu da se sa usvajanjem Statuta Vojvodine kao i zakona o nadležnostima Vojvodine kasni pola godine on ne vidi kao posledicu razmimoilaženja u Demokratskoj stranci između predsednika Izvršnog veća Vojvodine Bojana Pajtića i lidera stranke Borisa Tadića, iako se u javnosti stvorio utisak da je to osnovni razlog zašto se odugovlači sa usvajanjem „vojvođanskog ustava”.

Ni druge partije nisu ostale imune na „virus” razmimoilaženja između vojvođanskih funkcionera i lidera stranaka. Tako je predsednik pokrajinskog odbora Socijalističkoj partiji Srbije Dušan Bajatović rekao da statut ne ugrožava interese Srbije, da bi samo nekoliko dana kasnije lider socijalista Ivica Dačić obelodanio da ta partija neće glasati za statut koji bi kršio Ustav. Razlika je bilo i unutar G17 plus pa je Ivana Dulić-Marković, potpredsednica ove stranke, ocenila da partije koje imaju centralu u Beogradu odlikuje nepoznavanje onoga što se dešava u Vojvodini.

(/slika2)To što su imali nesuglasica sa svojim vojvođanskim partijskim kolegama ne vide kao neku specifičnost ni u Demokratskoj stranci Srbije i Srpskoj radikalnoj stranci.

Raspuštanje novosadskog odbora DSS-a pre pet godina zbog toga što je mimo volje centrale želeo da uđe u koaliciju sa radikalima, predsednik Pokrajinskog odbora za Vojvodinu Zoran Lončar tumači isključivo kao odluku jednog gradskog odbora koji nije imao veze sa pokrajinskom politikom stranke. „DSS pre svega karakteriše državotvorna politika koja i u pogledu unutarstranačkih odnosa podrazumeva potpunu saglasnost nižih stranačkih organa, kao što je pokrajinski odbor za Vojvodinu i Kosovo, sa centralom stranke. Oni koji ne misle tako svoje političke potrebe ostvaruju delovanjem u drugim strankama”, kaže Lončar i dodaje da su takav stav manifestovali kada je u pitanju Statut Vojvodine.

Ni radikali ne vide nikakav „simptom Vojvodine” u činjenici da je njihova bivša partijska koleginica Maja Gojković bila prva koja je „povukla nogu” i napustila do tada jednu od najmonolitnijih partija. Maja Gojković bi, kaže Milorad Mirčić, šef poslaničke grupe SRS-a u Skupštini Vojvodine, otišla da je bila bilo gde drugde, a ne u Novom Sadu i to nema veze sa činjenicom da je iz Vojvodine.

(/slika3)„Oni koji su otišli to su planirali još onda kada je Šešelj odleteo avionom u Hag. To važi i za Tomislava Nikolića. Neki pojedinci ne slažući se sa politikom stranke svoje nezadovoljstvo izražavaju kroz regionalnu pripadnost i žele da dobiju podršku u nekim nižim organima stranke kao što su regionalni i opštinski odbori. To je onda stranačko frakcionarstvo što nije nepoznata pojava. U osnovi svega je sujeta pojedinaca”, smatra Mirčić.

On ističe da Vojvodina nema nikakvih specifičnosti koje bi je izdvajale od ostatka Srbije i da se može govoriti onda i o specifičnostima svakog opštinskog odbora, ako ni zbog čega drugog onda zbog činjenice da je u svakoj opštini različita struktura stanovništva.

Nerazumevanje centrale stranaka za probleme odbora, kako kaže politički analitičar Dejan Vuk Stanković, može podjednako da se manifestuje kako prema Vojvodini tako i prema drugim delovima Srbije.

„Politički život je organizovan oko Beograda kao jedne vrste centra Srbije i onda se pretpostavlja da kad neko uspe u Beogradu da mu je to neka vrsta preporuke da je dobar da upravlja čitavom Srbijom. Rečenica Ivane Dulić važi za čitavu Srbiju i ona pokazuje koliko je prisutna metropolizacija, odnosno duh da Beograd treba da upravlja Srbijom i koliko je teško pronaći harmoniju stavova koji vladaju u Vojvodini i ostatku Srbije”, smatra Stanković.

J. Cerovina