Sicilijanska fešta

Sicilijanska fešta već dugo ne podrazumeva puškaranje kao u partizanskim filmovima i najmanje dvadesetoro mrtvih. Naprotiv, danas gozba na najvećem italijanskom ostrvu liči na šareni vašar. Istini za volju, nekada je bila i više od toga.

Prvobitno su narodna veselja na Siciliji priređivana kako bi se prikupio novac za matičnu crkvu domaćina. Ako bi on pripadao crkvi Svetog Patrika, fešta je pravljena 17. februara, kad se slavi ovaj svetac. Ali, naravno, ne samo tada – slavilo se naročito leti. „Ića i pića” je bilo kao na južnjačkim srpskim svadbama – u neograničenim količinama. A umesto na današnjim vrteškama i ringišpilima, mladi su se „zabavljali” tegleći na leđima veliku statuu sveca od crkve, preko ulica na kojima se slavilo, i nazad do svetilišta. Usput su stariji „velikog sveca” kitili novčićima, pa čak i američkim dolarima, jer su mnogi Sicilijanci bili „na radu” u Sjedinjenim Američkim Državama. Veselilo se i igralo ceo dan, uz praštanje pušaka.

Današnji vašari na južnom italijanskom ostrvu su postali komercijalni, niko više ne nosi krst na leđima, a i novac se više ne skuplja za crkvu. Bogu hvala, hrane i pića ima i sad – „brda” zepola (italijanskih krofni), sendviča, kobasica, piva i vina.

U svakom slučaju, crkva je po nekadašnjim običajima novac prikupljen na narodnim veseljima vraćala meštanima – ulažući u obrazovanje, mlade i sport. Danas se ovaj običaj zagubio u lavirintu potrošačkog društva pa novac završava u džepovima preduzimljivih trgovaca i ugostitelja, gde i ostaje. Ipak, draž i ovakvih sicilijanskih običaja više nego ikada žele da osete hiljade turista koji dolaze na ovo ostrvo tragajući za uzbuđenjem, dobrim provodom i duhom nekadašnjih velikih kumova čuvene mafije.