Svaki film nosi novu igru

U beogradskom bioskopu „Balkan” u toku je retrospektiva dela poznatog hrvatskog glumca Ive Gregurevića, koju organizuje Centar za multimedijalnu umetnost i komunikaciju „Tangram” iz Beograda i Zajednica Hrvata Beograda „Tin Ujević”. Retrospektiva je počela filmom „Čaruga”, a na programu su dela „Tu”, „Priča iz Hrvatske”, „Kino Lika”, „Što je muškarac bez brkova” i „Ne naginji se van” – prvi Gregurevićev film.

– Kao klinac, često sam išao u bioskop, rastao uz „kaubojce” i želelo da budem glumac. U filmu „Ne naginji se van” stekao sam prva znanja o snimanju filma i kako to treba raditi. Za mene je film zabava, svaki film nosi novu igru, a toj igri i shvatanju filma naučilo me je to delo – ne krije hrvatski glumac i smatra da je jedan od najvažnijih filmova u njegovoj bogatoj karijeri „Čaruga” Rajka Grlića.

– Pošto sam rastao uz vesterne, ispunila mi se želja da igram u balkanskoj verziji vesterna – Grlićevom „Čarugi”. Preciznost i kvalitet tog scenarija, glumačka ekipa iz svih republika SFRJ, među kojima su bili i Petar Božović i Branislav Lečić, privukli su me filmu koji mi je označio karijeru – smatra Gregurević, kome je drago što se ponovo vratio u Beograd gde ima dosta prijatelja.

Kao mali, seća se naš sagovornik, često je boravio kod strica i strine u Beogradu koji su imali kuću u Bulevaru revolucije, današnjem Bulevaru kralja Aleksandra. Kada je pre nekoliko godina posetio Srbiju, obišao je tu kuću koja je ista kao nekada, samo su oko nje nikle nove stambene zgrade. Gregurević dodaje da su, u odnosu na nekadašnju tišinu i odsustvo gužve, na ulicama srpske prestonice današnja gužva i broj automobila neopisivi.

Tokom boravka u Beogradu Gregurević predstavlja i filmski festival „Dani filma” u Orašju koji je pokrenuo u svom rodnom gradu.

– Festival je nastao za vreme rata 1995. godine. Nekada su u Orašju radila dva bioskopa, jedan je srušen za vreme rata, a u drugom je te 1995. boravila vojska. Čekali smo svaku priliku da vojska izađe iz sale, i tada bismo održavali projekcije. Međutim, dok su projekcije trajale, vojska bi se vratila, ali projekcije nisu prekidane. Festival smo organizovali i 1996. i to bez sredstava, a glumci i autori su dolazili o svom trošku. Danas je ovaj festival jedna od glavnih kulturnih manifestacija u Posavini, često ima više gostiju nego Pulski festival, pa ga zato i zovu „Mala Pula” – s ponosom ističe Gregurević, kome je jedan od ciljeva rada na festivalu u Orašju, koji okuplja filmove iz Hrvatske, BiH i Srbije, da publiku vrati platnu.

– Nekada je svako selo u Posavini imalo bioskop, a danas u Hrvatskoj bioskopi postoje samo u velikim gradovima, u Zagrebu, Rijeci, Splitu. Američki film je preuzeo publiku koja više ne želi da gleda domaće filmove. Bioskop je nekad bio večernji izlazak, a danas publika sedi kod kuće i gleda filmove na malim ekranima.

Gregurević je vrlo srdačan i uvek otvoren, voli da pomaže kolegama, pa čak i da filmske ekipe dovodi u Orašje na snimanje. Prema njegovoj ideji nastao je film „Put lubenica” Branka Šmita koji je sniman u Orašju, gde je realizovan i nagrađivani „Arman” Ognjena Sviličića.