Jak autorski tonalitet

Već četvrtu deceniju aktivan na domaćoj umetničkoj sceni, vajar Tomislav Todorović je primer autora čija stvaralačka posvećenost i entuzijazam ne gube na intenzitetu ni kontinuitetu. Njegov senzibilitet ispoljen je u enigmatskim sublimacijama urođene fikcije, estetskom iskustvu i vezivanju za vajarstvo kao neposredni oblik stvaralačke ekspresije. U osnovi Todorovićevog stvaralačkog vjeruju prepoznaje se zdrava ideja po kojoj humanizam umetničkog dela ne zavisi od realnosti umetničke forme već od njenog unutrašnjeg sadržaja. Između ostalog, može se reći da autorov rad sa studentima (Akademija umetnosti, Novi Sad) potvrđuje afirmativno mišljenje o kreativnom značaju profesure, njenom obliku uzajamne razmene energija i jednom od mogućih punktova za proveru i revitalizaciju sopstvenih stvaralačkih principa.

Formiran na klasičnim postulatima vajarske forme koja se može graditi, modelovati ili klesati, ni danas Tomislav Todorović ne izneverava poznate medijske principe, ali sa većom slobodom i opuštenošću varira ideju o materiji, obliku, prostoru, svetlu. Čista, estetizovana forma koja je u znaku metaforičnog govora materijala u prostoru, dominira ovom postavkom. U kontekstu ovakve koncepcije potenciranja čulnog kvaliteta skulpture, terakota je svakako dobro odabrani materijal. U tom smislu, Umetnička kolonija Tera iz Kikinde još jednom se predstavlja kao motivacioni centar i kreativno utočište u kojem se realizuju vajarska dela velikih dimenzija. Naime, veći deo Todorovićevih novih radova nastao je upravo u Teri.

Stub je osnovni element ove postavke, a njegove varijacije u arhitektonici prostora, tretmana ili formata, deo su autorovog naslućivanja paradoksa i poigravanja sa opozitima teško-lako, fluidno-statično, manuelno-industrijsko…

Asketizam geometrijskih formi grupe stubova koji se u prostornom nizu ponavljaju ukrašen je i oplemenjen odgovarajućim kruništima, bogato pulsirajućim vizuelnim etidama. Moć materije i forme ispoljava se u ponavljanju sa malim razlikama, ali i u dodacima i spojevima da bi se naglasile optičke tačke usecanja i isecanja, cikličnog kretanja, taktilnosti i procesualnosti, komunikacije i harmonije.

Na zid postavljen svetlosni crtež sa linijom koja svetli, sija i greje, provocira masu izvira i uvira dubokog crteža čija rudimentarnost ističe fleksibilnost gline kao primarnog materijala.

Poigravajući se svetlom i senkom i produžavajući njihovo dejstvo, Todorović u svoje terakote zabada drvene štampove stvarajući ovom prirodnom kombinacijom novu dimenziju vizuelne i prostorne komunikacije.

Oslanjajući se na ritam sopstvenih pulsacija, Tomislav Todorović iz pronađene i zadate glinene mase oslobađa energiju sopstvene kreacije u refleksijama jakog autorskog tonaliteta.