Odlazak fudbalske legende

BUDIMPEŠTA – Tužna vest o smrti Ferenca Puškaša, najboljeg mađarskog fudbalera svih vremena, stigla je jutros – njegovo srce prestalo je da kuca u 7 časova, nakon što je punih šest godina ležao u "Kutvelđi" bolnici, u Budimu, a kući je odlazio samo na nekoliko dana kada su bili praznici.

Sredinom septembra iz svoje specijalno uređene sobe, nalik na hotelsku, prebačen je na intenzivnu negu, gde je i izdahnuo. Prema izveštaju lekara umro je zbog nedostatka kiseonika u mozgu i slabe cirkulacije krvi.

Član čuvenog "zlatnog tima", koji je 50-tih godina prošlog veka bio najbolji na svetu, proslavio se svojim jedinstvenim driblinzima, savršenom tehnikom i golovima.

Rođen je 2. aprila 1927. godine u Kišpeštu, tada sirotinjskom predgrađu Budimpešte, gde je, sa svojih 15 leta i počeo fudbalsku karijeru.

U obližnji, ali znatno veći klub Honved je prešao 1949, a od 1958. do 1967. nastupao je za madridski Real.

Kao "desetka" reprezentacije, za koju je odigrao 85 utakmica i postigao čak 84 gola, osvojio je zlato na Olimpijadi u Helsinkiju (1952), a srebro dve godine kasnije na svetskom prvenstvu u Švajcarskoj.

U analima su ostali njegovi golovi protiv Engleske kada je Mađarska pobedila sa 6:3, kao i četiri pogotka u dresu kraljevskog kluba u finalu Kupa šampiona 1960. godine, u kojem je deklasiran Ajntraht iz Frankfurta (7:3).

Kao prvotimac Reala osvojio je šest domaćih šampionata, dva nacionalna kupa, a četiri puta je bio najbolji golgeter španske lige. Nastupio je i za tim sveta.

Nakon mađarske revolucije 1956. ostao je u inostranstvu, nastanio se u Španiji, za koju je odigrao četiri utakmice.

Nenadmašni levak se, posle bogate igračke karijere, okušao i kao trener. Vodio je timove u Španiji, SAD, Kanadi, Grčkoj, Čileu, Egiptu, Saudijskoj Arabiji, Paragvaju i Australiji.

Nekoliko meseci, tokom 1993, bio je i selektor mađarske reprezentacije. Sedam meseci pre toga mađarske vlasti su ga rehabilitovale i pozvale da se vrati u domovinu.

Honved je nekada bio vojni tim, pa je i Puškaš, kada mu je pristupio, dobio vojni čin. Zbog doga se njegov odlazak u inostranstvo 1956. smatrao dezerterstvom, pa je takva osuda morala da bude i zvanično povučena.

Puškaš se, dakle, vratio u svoj rodni kraj, a za 70. rođendan je odlikovan Ordenom Mađarskog olimpijskog komiteta. Kasnije mu je dodeljeno i Zlatno odličje predsednika Republike, kao i druga priznanja.

Posebna počast je što je, još za njegovog života, poznati Nep stadion u Budimpešti dobio njegovo ime, što nije uobičajeno u svetu.

Možda mu je, ipak, najviše prijala titula navijača, koji su ga proglasili najboljim mađarskim sportistom u 20. veku. A u svetu on je bio svojevrsni mađarski "brend".

Mnoge ankete su potvrdile da su najpoznatiji Mađari, pre svega na Zapadu, bili upravo Puškaš i glumica Žaža Gabor. Njih su češće pominjali od kompozitora Bele Bartoka i Zoltana Kodalja, pa čak i od mađarskih nobelovaca.

Od tog "zlatnog tima", odlaskom "Ečike", kako su mnogi od milja zvali Puškaša, ostali su samo bek Jene Buzanski i golman Đula Grošič.
(Tanjug)