Prostorna kombinatorika

Razgovori o uspehu žena umetnica mogu biti kontraproduktivni jer, isticanje snage žene i njenog principa često zvuči kao da se potencira rodna podela i ponavlja večna tema o sukobu polova. Umetnička (i životna) realnost odvija se u znaku dominacije muškog roda, a status muško-žensko iščitava se i kao opozit superiorno-inferiorno. Institucija Sigurna ženska kuća na drugoj strani je od feminističkih teorija. Bez pretenzija da se hvali ili brani svoj rod, valja istaći da su u savremenoj umetničkoj praksi (pa i istoriji umetnosti) malobrojne žene skulptorke, što i malo obaveštenom dovoljno govori ne samo o težini stvaranja već i realizaciji dela u ovom mediju.

 Nova serija skulptura Željke Momirov, nastala gotovo u jednom dahu 2005. i 2006. po prirodi svojoj prilagodljiva različitim izlagačkim prostorima, samo je potvrdila personalnu ambiciju, agilnost, energiju i prisutnost, moćne osobine koje imponuju i po kojima se ova vajarka prepoznaje. Brojne samostalne i grupne izložbe, nagrade, skulpture postavljene u javnom prostoru, umetničke kolonije i slični sazivi tokom dve decenije, deo su ove intenzivne profesionalne biografije.

Školovana na postulatima klasične skulpture (i dobrog poznavanja zanata) – smer skulptura u prostoru i arhitekturi na Fakultetu primenjenih umetnosti – Željka Momirov je u procesu traženja vlastitog stvaralačkog koda problem skulptorske forme (s)vodila ka neokonstruktivističkom jezičkom modelu naslanjajući se jednim delom i na iskustva beogradske nove skulpture iz 90-ih godina prošlog veka.

"U uveličavajućem staklu", kako je naslovljena postavka u Paviljonu na Kalemegdanu, na vrlo inteligentan način određen je problemski okvir postavke koja se može čitati i kao sklad i princip harmonije delova i celina.

Koncept skulpture u serijama, svedenih, kompaktnih i tehnički projektovanih geometrijskih oblika, oživljen je vizuelnim svojstvima lupe, pogledu spolja/unutra i malim blow up provokacijama. Floralni lajtmotiv ponavlja se u različitim materijalima, a optički dodatak – lupa funkcionalizuje rad u prostoru i sa prostorom. Postavku čini više vizuelnih jedinica koje se po principu istih ili srodnih modula multiplikuju u kompozicione sklopove i serije po jednostavnoj geometrijskoj shemi. Primena različitih materijala (klirit, drvo, metal, staklo, mermer...) i isticanje njihovih prirodnih svojstava svakako je primarno u radu Željke Momirov – geometrijski moduli su savršeno dizajnirani i obrađeni, sve u znaku poštovanja ideala forme i zanata, kao pohvala ruci.

Postavka In the magnifying glass svojom idejno i vizuelnom percepcijom i prostornom situacijom nastavlja dijalog pojedinačnog i opšteg, optičkih i svetlosnih vizura, forme u serijama, ambijenta. Ipak, i pored stvarno velikog truda i ambicije izostala je ubedljivija stvaralačka provokacija jer, za velike izložbe nije uvek neophodan i veliki fizički gabarit galerije.