Kraljevsko sviranje

Gostovanje jednog od najboljih skandinavskih simfonijskih orkestara, Kraljevskog filharmonijskog orkestra iz Stokholma sa dirigentom Alanom Gilbertom, posle sjajnog orkestra iz Geteborga koji je nastupio na poslednjem Bemusu, uobličili su našu sliku o standardima izvođenja i muziciranja u Švedskoj.

Prestonički orkestar došao je (kako je to i razumljivo, sem kada naši gostuju u inostranstvu) sa delom istaknutog domaćeg autora, doajena švedske muzike, Ingvara Lidholma (1921) pod nazivom Toccata e canto koje je autor napisao sa dvadesetak godina i koje nosi sve elemente najboljih nemačkih uzora. Klasična partitura, sa mnogo polifonih prepleta i rešenja zvuči kao dobro orkestrirana uvertira uz modalne harmonske obrte iz narodne muzike. Drugo delo, modernijeg rukopisa, austrijske kompozitorke Olge Nojvirt (1968) pisano po narudžbini Koncertne sale Stokholma, umesto koncertna tri stava, sadrži pet arija i predstavlja omaž omiljenom instrumentu same autorke kao i majstoru trube, solisti Hokanu Hardenbergeru.

Posle odlično svirane uvertire koja, ipak, nije fascinirala, savremeno delo mlade Austrijanke, sa brojnim klasterima, polutonovima, čudnim zvučnim situacijama i fenomenima, potpuno je razotkrilo najbolje strane izvođaštva orkestra. Pravi junak večeri bio je upravo jedan od najvećih umetnika na trubi, danas u svetu, Hokan Hardenberger, koji je fascinirao i solističkom deonicom u savremenom delu, a posebno u Hajdnovom izuzetnom Koncertu za trubu u es duru po kome se mere dometi trubača u svakom vremenu (ne možemo a da se ne setimo sjajnog Dokšicera). Nekonvencionalni Šveđanin zaprepastio je prisutne čistotom tona i fraziranjem, kao i dugim, nepomućenim dahom, pa onda virtuozitetom koji poništava teškoće duvača i priziva lakoću izvođenja brzih pasaža i kadencnih bravura na gudačkim instrumentima. Orkestar – decentan, povučen u drugi plan, a tako prisutan.