Put kroz lavirint

Od kada se pojavila na umetničkoj sceni sredinom prošle decenije, Ivana Ivković (1979) stiče afirmaciju profesionalno radoznale, ambiciozne i koncentrisane ličnosti, a svaki njen novi projekat provokativnošću i jakim metaforama istražuje moć iščitavanja različitih komunikacijskih kodova i njihovih enigmatskih slojeva.

Posle desetak postavki/projekata koje je do sada realizovala, među kojimbi izdvojili prošlogodišnji rad „Present 6” predstavljen u Galeriji Kulturnog centra Beograda, sve se više prepoznaje idejna matrica ove umetnice – putnice, nomada – građanina sveta, čiji radovi često imaju putopisni karakter i koja svoje aktivno prisustvo personalizuje najviše u polju empatije femine. Može se reći da je u ovom diskursu empatija femine jedna od prevodnica i veza sa kontekstom sopstvenog vremena kao i refleksijama istorijskih datosti.

Na tim osnovama Ivana Ivković gradi vlastitu stvaralačku strategiju iskušavajući propustljivost granica između javnog i intimnog i kako sama govori povezuje, upliće, meša autobiografske sadržaje sa društvenim, geografskim, istorijskim, a u okviru neke filozofske teme ili pitanja koje je okupira. U realizaciji svojih ideja ona suvereno vlada različitim medijima – crtežom, slikom, fotografijom, instalacijom, ambijentom.

Koncept novog rada kompleksan je i idejno, i vizuelno, i prostorno jer se vezuje za odabranu lokaciju. I smeli poetski naslov „Since I met you I have no peace” postavljen je kao zamka i/ili svojevrstan putokaz kroz lavirint na putu između u naših želja i mogućnosti. Tako je prostor galerije SULUJ-a aktivni činilac postavke čiji ambijent je naglašen intimnošću dve povezane sobe. Već sam naslov rada svojom indikativnom porukom i potencijalom stana kontekstualizuje postavku čije umetničke intervencije čine odlični crteži, lajtboks i podna instalacije od dva tepiha, što omogućava da se i bukvalno uđe i hoda ambijentom.

U prvom redu, Ivana Ivković ovim radom fokusira pitanja muško-ženskog principa sučeljavajući njihove razuđene, često teško čitljive, enigmatske projekcije. Ona pri tom koristi sasvim različita dokumentarno-amblematska i lingvističko-vizuelna svojstva poznatih nam ličnosti (Baskijat, Čegevara), relativizujući do kraja našu ideju o postojanim modelima ona dalje narušava standardne izvora i spaja nespojivo. Markantan rad je vuneni tepih iz dva dela u čiju je postojeću mirnu persijsku šaru utkan crtež dva ogromna uznemiravajuća crna orla.

Očito da je u ovom kontrastu dijametralnih razlika– transponovanog crteža na postojeću istočnjačku matericu koji kao lajtmotiv prati tekst „Since I met you I have no peace” – dramatično produbljena ideja o razlikama polova i vladajućim predrasudama, o potrazi za harmonijom i zajedničkim mirom uprkos svemu.

Balansirajući u ovom delikatnom projektu dualnost pojava i ideja kao i dvosmisleno tumačenje javno i privatno, dominaciju moći i krhkosti bića, opšta mesta i lično/autobiografsko, globalno i lokalno, arhetipsko i novo, Ivana Ivković smelo markira probleme svoje generacije, ali i probleme vremena u kojem individua teško nalazi pravu prirodu ljudi i pojava, energetski balans, zdravu i spontanu komunikaciju, fundamente u narušenoj bezličnoj i agresivnoj potrošačkoj alijenaciji.