Nadbiskup Hočevar i Vojvodina

Na katolički Uskrs ove godine „Politika” je objavila opširan razgovor sa beogradskim katoličkim nadbiskupom Stanislavom Hočevarom. Intervju sadrži podsećanja na istorijske događaje sa naglašenim zalaganjem za ekumenizam, toleranciju i saradnju naroda i crkava na balkanskom prostoru. Govoreći o savremenim prilikama na području bivše Jugoslavije nadbiskup ističe: „Sada je vreme refleksije, vreme nove rekapitulacije čitave istorije” čemu odmah daje i svoj sopstveni doprinos tvrdnjom ... „Vojvodina je postala prvo deo Jugoslavije, pa onda deo Srbije.” Tome su, tvrdi nadbiskup, „baš katolički sveštenici dali najveći doprinos”.

Teško je verovati da visoki katolički prelat toliko posvećen istoriji nije upoznat sa Rezolucijom Velike narodne skupštine Vojvodine održane u Novom Sadu 25.novembra 1918.godinesastavljene od 757 delegata iz 211 vojvođanskih opština, prihvaćenom od vlade Kraljevine Srbije, gde je u tačkama jedan  i dvaprecizirano sledeće:

1. Molimo vladu bratske Srbije da na Kongresu mira zastupa naše interese

2. Priključujemo se Kraljevini Srbiji koja svojim dosadašnjim radom i razvitkom ujemčuje slobodu, ravnopravnost i napredak...

(Vidi: Ferdo Čulinović: „Jugoslavija između dva rata”, str. 124 – izdanje JAZU, Zagreb, 1961; „Enciklopedija Jugoslavije”, str. 539, Zagreb, 1968; „Mala enciklopedija Prosveta”,str. 100, Beograd, 1968; „Istorija Jugoslavije”, Božić,Ćirković, Ekmedžić, Dedijer – str. 403, Prosveta, Beograd 1973).

Dakle, osnovna nadbiskupova tvrdnja da se Vojvodina priključila Jugoslaviji, a ne Srbiji, u suprotnosti je sa istorijskim činjenicama. Stoga je i njegovo ukazivanje na zasluge katoličkog klera za nešto što se nije dogodilo logički neodrživo i nerazumljivo. Netačnosti u ovom deluintervjua mogle bi se pripisati nedovoljnoj istorijskoj informisanosti ili previdu. One bi ostale nezapažene da nije nadbiskupovog blagog prekora: „Obično se o tome ne govori, ali bi zato bilo logično da te vrednosti koje postoje počnu da se vrednuju. I da mi svi zajedno stvaramo onaj interni dijalog koji će Srbiji omogućiti da ona u međunarodnom dijalogu bude jača.”

Pre dijaloga na koji poziva bilo bi korisno da gospodin nadbiskup jasnije argumentuje zašto bi pozicija Srbije „u međunarodnom dijalogu bila jača” ako se istorijska istina o priključenju Vojvodine Srbiji nekako poništi („rekapitulacijom istorije”?) i ako bi „kao vrednost koja postoji”(!?) ustupila mesto istorijskom falsifikatu o priključenju Vojvodine Jugoslaviji? Kada bi nekim čudom to i bilo moguće čini se da bi takav falsifikat mnogo više išao naruku austrougarskim nostalgičarima u srednjoj Evropi koji teže obnovi habzburškog carstva kome je i Vojvodina nekad pripadala. Njima bi „nova istorija” o pristupanju Vojvodine Jugoslaviji (a ne Srbiji) mogla poslužiti kao argument za izdvajanje Vojvodine iz Srbije, jer ako se Jugoslavija raspala po granicama svojih republika i jedne pokrajine, zašto i Vojvodina ne bi sledila njihovo otcepljenje?

Advokat, bivši narodni poslanik