Trijumf Oskara Lafontena

Jedno od najosobenijih imena na nemačkoj političkoj sceni ponovo je u orbiti: bivši i dugogodišnji predsednik najstarije stranke u ovoj zemlji, Socijaldemokratske partije (SPD), i njen otpadnik, Oskar Lafonten postao je prvi šef najmlađe, tek osnovane, političke formacije koja nosi jednostavno i programsko ime: Levica.

"Napoleon iz Sara" – ime koje odavno nosi, pri čemu su, donekle, fizička sličnost, autoritativnost i francusko prezime učinili svoje – vratio se na velika vrata u visoku politiku plamtećim govorom koji je delegate osnivačkog kongresa nove partije – u nju su se stopili istočnonemački socijalisti (PDS, Partija demokratskog socijalizma) i zapadnonemački pokret nezadovoljnih politikom bivšeg (socijaldemokratskog) kancelara Gerharda Šredera Izborna lista rad i socijalna pravda – minulog vikenda u Berlinu digao na noge.

Bio je to verovatno najbolji govor inače briljantnog govornika posle onog na kongresu socijaldemokrata u Manhajmu: delegati su tada naprasno okrenuli leđa jedinom kandidatu za predsednika partije, maleroznom Rudolfu Šarpingu, i od Brantovog miljenika među njegovim "političkim unucima", promptno zahtevali da preuzme kormilo.

Iako će novu partiju voditi dvojac – uz Lafontena je za predsednika izabran doskorašnji šef istočnonemačkih socijalista Lotar Biski – svi već znaju ko će u njoj biti neprikosnoveni i harizmatični lider.

Stvaranju nove partije prethodile su dve godine žustrih i povremeno žučnih rasprava "bračnih kandidata", koje su, najzad, krunisane prvim i pravim, kako je na osnivačkom kongresu konstatovao lider istočnonemačkih socijalista Gregor Gizi, međunemačkim ujedinjenjem: sve ono što je prethodnih godina posle pada Berlinskog zida učinjeno, predstavljalo je puko i grubo pripajanje istočne strane zapadu.

Nova partija se programski pozicionirala levo od Socijaldemokratske partije (SPD) i predstavljaće, očigledno, najveću opasnost upravo ovoj stranci kojoj, naročito u novije vreme, ne cvetaju ruže. Svima je, naime, jasno da će svojim širenjem Levica agresivno kidisati na prostor socijaldemokrata i njihovu, uočljivo razočaranu i dezorijentisanu biračku klijentelu.

Naglašavajući da upravo njegov novi "politički zavičaj" nastavlja tradiciju izvornog nemačkog radničkog pokreta i demonstrativnim svojatanjem socijaldemokratske "ikone", Vilija Branta, "Napoleon" je  odredio strateške pravce prodora.

Lafontenova Levica se, naime, predstavlja kao zaštitnik velikih gubitnika neoliberalizma i zahuktale globalizacije, sirotinje, radnika i sindikata, ali i mladih čiji je put ka diplomi, uvođenjem, prvi put, obavezne školarine, otežan a perspektiva neizvesnija.

Sa nešto više od sedamdeset hiljada članova, Levica je sada već treća po snazi među nemačkim političkim strankama, odmah posle tradicionalno ljutih političkih rivala, Socijaldemokratske partije (SPD) i Hrišćansko-demokratske unije (CDU), koje trenutno čine veliku, vladajuću koaliciju.

Prema najnovijim istraživanjima, Levica bi na sledećim parlamentarnim izborima mogla da računa na prilično visok procenat glasova, između 20 i 24. To je, očigledno, razlog što su praktično sve stranke na nemačkoj političkoj sceni krenule u frontalni napad na "novajliju". Najviše nervoze, ne bez razloga, pokazuje bivša Lafontenova partija. U njenim redovima se već zapaža osipanje a mediji registruju sve učestalije pojavu "preletača".