Blokada ili varvarstvo

Kada neko pokuša da vas više puta na istovetan ,,usputan” način diskredituje, u relativno kratkom roku, kao što to sa mnom već neko vreme pokušava da učini Čedomir Antić u svojim napisima u „Politici” („Malagurski”, 17. 4. i „Blokada”, od 6. 11. ove godine), reakcija postaje nužna. Figuru o stavljanju anarhističkog teroriste na naslovnicu jednog nedeljnika, Antić u svojoj nedavnoj paškvili proširuje fantazijom o prosipanju kiseline u lice radnicima. Da nema takvih poput Antića, kao i npr. nekih istaknutih filozofa pokojne Druge Srbije, koji taj događaj komentarišu u sličnom duhu, potpuno bih zaboravio da sam pre četiri godine osvanuo na naslovnici nedeljnika „Nin”. Pomenutom nedeljniku dao sam intervju o uslovima života u Centralnom zatvoru, pošto sam sa još petoro prijatelja pušten na slobodu, nakon pola godine provedene u pritvoru, pod nameštenom optužbom za podstrekivanje na međunarodni terorizam. To je, inače, postupak koji je nakon oslobađajuće presude pokrenut još dva puta, i još uvek traje, paralelno sa još nekoliko procesa koji se protiv mene vode iz političkih razloga.

Međutim, dok je uzbuđenje oko pojavljivanja anarhiste na naslovnici uglednog nedeljnika samo simptom provincijalne malograđanštine, postavlja se pitanje konteksta drugog Antićevog napada, te ostrašćenosti kojom istupa protiv studentskog pokreta, i posebno u njemu aktivne levice. Antićeva skandalozna reakcionarnost primećuju se u širem polju njegovog delovanja, pa nije neočekivano da reaguje protiv zrnca razuma koje simbolizuje studentski protest u mračnoj žabokrečini srpske današnjice. Takođe,kao docent, Antić je direktno zainteresovan za naplatu školarina i drugih nameta na Filozofskom fakultetu, što ga čini veoma pristrasnim i lično zainteresovanim za diskreditovanje studentskih zahteva. Indirektni interesi šovinističke intelektualne niše koju zastupa Antić, kao i njegovi direktni materijalni interesi, nesumnjivo su nadopunjeni i jednom epizodom sa istorijske blokade Filozofskog fakulteta 2006. godine, poznatom iz literature. Spletom bizarnih okolnosti, ta blokada, koja je pokrenula novu fazu studentskih borbi kod nas, ali i u regionu, otpočela je na dan obeležavanja desetogodišnjice studentskih protesta koji su u svoje vreme u politički život plasirali dvojicu Čedomira – Jovanovića i Antića. U simboličnom aktu raskida sa dotadašnjim politikantskim praksama, a u kontekstu inaugurisanja nove politike, prvi iznuđeni potez studenata blokiranog fakulteta 2006. godine bilo je udaljavanje sa istog obojice Čedomira, uz povike: ,,Lopovi – napolje”.

Raskidajući sa neoliberalnim, konzervativnim i ultranacionalističkim karakterom studentskih pokreta devedesetih, ta blokada nesumnjivo je ozvaničila pojavu novog političkog fenomena kod nas – nove levice, starog kova – antikapitalističke i antidržavne levice kao faktora koji aktivno pokreće i učestvuje u socijalnim pokretima. Od tada, pokret je evoluirao i zalazio u različite meandre socijalnih tokova, no njegova utemeljenost na istinski samoupravnim zborovima i u direktnoj akciji kao metodu borbe, daje mu čvrstu osnovu, potrebnu za dalje širenje na ostale segmente sistema. Studentskom pokretu danas se može mnogo toga prigovoriti, ali uvek sa svešću da za stanje u kome se nalazi odgovornost pre svega imaju profesori, koji su svi nekada studirali besplatno, a danas nedovoljno masovno i angažovano učestvuju u protestima, zatim policija koja šalje fašističke huligane da napadaju i sabotiraju proteste, kao i čitav spektar karijerističkih birokrata – a tek na kraju zbunjeni studenti, ubačeni u vodenicu bolonjskog studiranja, prepušteni sami sebi i kolegama levičarima koji su permanentno demonizovani u javnosti. Studentskom pokretu ponajmanje mogu prigovarati zagovornici opskurnih monarhističkih i revizionističkih ideja, koji već veoma dugo čine upravo onaj sloj koji čitavom društvu pljuje kiselinu u lice.

Knjižar-antikvar i izdavač iz Beograda, pripadnik Anarhosindikalističke inicijative