Pripadnost, ime i sudbina

Gde god da je dosad nastupao – od svetske premijere na 71. Veneciji (sa čak dve nagrade kritike), preko učešća na 26 inostrana festivala sa 14 nagrada, pa sve do 43. Festa i beogradskog „Pobednika” za najbolji film domaćeg takmičarskog programa – film „Ničije dete” Vuka Ršumovića pratio je bučan i srdačan aplauz.

O svemu tome na stranicama „Politike” kontinuirano je već bilo pisano, ali kako je od pre nekoliko dana u Srbiji, a od sinoć i u Beogradu film „Ničije dete” (konačno) započeo i svoj redovni bioskopski život, red je da se o njemu kaže i koja reč više.

Ršumovićevo „Ničije dete” je svetao primer dobrog i veoma uspelog debitantskog filma čiji je autor istovremeno i pisac i reditelj. Film poseduje neku novu, drugačiju energiju čak i drugačiju estetiku, koja se širi tim talasom „novog srpskog filma”. I produkcijski je ovo vrlo dobro i profesionalno upakovan srpski film (glavni producent je Miša Mogorović). Sa vanserijski izdašnom i moćnom poetskom fotografijom (snimatelj je Damjan Radovanović, takođe debitant u formi dugometražnog igranog filma), koja je u funkciji važnog lika. I sa malenim kosovskometohijskim glumcem naturščikom Denisom Murićem u glavnoj ulozi, koji uz vešto rediteljsko navođenje sigurno i čvrsto nosi gotovo sveukupan film na svojim dečačkim plećima (izvrstan je i u „Enklavi”).

Vuk Ršumović je kao scenarista i dramaturg napisao zanimljivu filmsku priču inspirisanu istinitim događajem – o dečaku odraslom među vukovima, koji je pronađen krajem osamdesetih na tromeđi Bosne, Srbije i Crne Gore, pred sam rat i raspad Jugoslavije. Kao pisac odredio je i onu ključnu reč filma – pripadnost. Kome pripada to dete otrgnuto od života u divljini, birokratskom odlukom nazvano muslimanskim imenom Haris i smeštenom u beogradski dom za nezbrinutu decu, u godinama kada se identitet jugoslovenskog naroda razbija u paramparčad i narasta međunacionalna mržnja? Da li ti ime koje nosiš određuje konačnu sudbinu (?), kao što se to dogodilo malenom junaku ovog filma u kojem su divlja priroda i civilizacija metaforički spojeni jedna s drugom.

Pripadnost i ime su ključevi za razumevanje Ršumovićevog filma koji ima dobro i jasno definisanu strukturu i u kojem je autor jedan istiniti događaj bez senzacionalizma postavio kao univerzalnu temu blisku svima. Kao ljudsku dramu sa političkim kontekstom, nepretenciozne i prilično sigurne režije.

Snimateljski rad Damjana Radovanovića, čija je veština manevrisanja u (iznuđenim) situacijama optički suženog kadra fascinantna, prirodna zvezdanost malenog Denisa Murića (ali i Pavla Čemerikića u ulozi dečaka Žike), doprinos glumca Miloša Timotijevića (u ulozi vaspitača u sirotištu), pojedinačni tehnički doprinosi visokih standarda, neki su od glavnih aduta ovog filma, zbog kojih i te kako vredi otići u bioskop.