Beogradski period Đorđa Ivačkovića

U kragujevačkoj Galeriji „Rima” od večeras u 19 sati pa do 10. decembra biće prvi put predstavljene slike Đorđa Ivačkovića (1930–2012), nastale u njegovom prvom, takozvanom „beogradskom” periodu. Izložbu čine radovi naslikani tokom 1961. i 1962, neposredno pre Ivačkovićevog trajnog odlaska u Pariz – u vreme kada umetnik, tada arhitekta i džez muzičar, još nije javno izlagao, niti se zvanično deklarisao kao slikar, o čemu je svojevremeno govorio u intervjuu Lidiji Merenik: „Ja do svoje dvadeset pete, dvadeset šeste godine nisam znao da ću se baviti slikarstvom. Kod mene je to iskrslo posle završenih studije arhitekture koje su mi pomogle da se odredim. Na studijama sam zavoleo likovne predmete, crtanje, akvarelisanje, a imao sam i odlične profesore”.

Dela koja je čuvao do kraja života, iako ih nije javno prikazivao, otkrivaju zrelost njegovih slikarskih početaka u kojima se oslanjao samo na sopstvena iskustva u gledanju i promišljanju francuske i američke posleratne apstraktne umetnosti. Budući da se Ivačković nije mnogo interesovao za zbivanja na jugoslovenskoj i beogradskoj likovnoj sceni, dok je inostranu umetnost, koja ga je podstakla da se bavi slikarstvom, viđao samo povremeno na izložbama u Beogradu i kratkim putovanjima po Evropi, ovi najraniji radovi pokazuju svu snagu i originalnost njegove stvaralačke ličnosti koja je samostalno, bez čvrstog oslonca u bilo kojoj kulturno-umetničkoj sredini, uspela da izgradi autentičan likovni izraz, piše u katalogu Nevena Martinović. Slike izvedene uljanim bojama ili kombinacijom ulja i peska na papiru demonstriraju Ivačkovićevu opredeljenost za apstrakciju ekspresivnog karaktera u kojoj umetnik pored snažno gestualnog rada četkom koristi i druge metode poput prskanja ili curenja boje. U onima iz 1961. godine moguće je očitati Ivačkovićeve rane uzore poput Pjera Sulaža, Hansa Hartunga i Franca Klajna, dok će na liniji slika iz 1962. godine nastati i prvi radovi kojima se naredne godine javno predstavio kao slikar u Parizu i kojima će privući pažnju i priznanje francuske likovne kritike.