Godine vernosti dokumentarnom filmu

Od večeras pa do 15. maja, na 11 gradskih lokacija, publiku Beogradskog festivala dokumentarnog filma, sve popularnijeg i ambicioznijeg Beldoksa, očekuje gotovo 120 naslova savremenog dokumentarnog filma, od kojih će neki – poput filma otvaranja „Linija života” Darka Bajića u Kombank areni, upravo ovde imati i svoju svetsku premijeru.

Ovogodišnji Beldoks osim Međunarodnog i Srpskog takmičarskog programa nudi još 14 programskih celina (ukupno 16) i obilje intrigantnih filmova koji, svaki na svoj način, daju sliku ovog našeg doba i stvarnosti koja je često sve samo ne prijatna. U pravom filmskom obilju ima i dovoljan broj delikatesa poput filmova: Vima Vendersa „Papa Franja: Čovek od reči” koji je premijerno prikazan na prošlogodišnjem Kanskom festivalu, Vernera Hercoga „Upoznati Gorbačova” u kojem autor izražava divljenje prema ovom 87-godišnjem tvorcu „perestrojke“ i dobitniku Nobelove nagrade za mir, Frančeska Zipela „Fridkin bez cenzure“ u kojem legendarni reditelj otvara dušu i otvoreno govori o umetničkoj karijeri i prijateljstvima i saradnji sa Kopolom, Tarantinom, Dafoom, Vesom Andersonom, Sare Marković i Nikole Dragovića „Na crnoj listi“ o posledicama progona kineske meditativne prakse zvane Falun gong na srpskom tlu tokom kineskog samita u Beogradu 2014. godine, Andrijane Stojković „To sam što jesam – Gipsy Mafia“ o dva brata hiphopera koji ni u Srbiji ni u Nemačkoj nisu svoji na svome zato što su Romi...

Goran Dević

Posebnu festivalsku poslasticu čini program Retrospektiva Gorana Devića, hrvatskog dokumentariste, koji u svojim filmovima, sa potpunom istinitošću, ponekad i uz nostalgiju, daje antropološki presek stanja u Hrvatskoj, sa refleksijama na čitav region. Sa istančanim osećajem za prepoznavanje teme i njeno analiziranje kroz pokretne slike, ovaj autor se pozicionirao među najbolje regionalne reditelje dokumentarnih filmova srednje generacije. O tome svedoče brojne nagrade u Hrvatskoj i svetu. Iako je osvojio pulsku „Zlatnu arenu” za korežiju filma „Crnci“ (sa Zvonimirom Jurićem), Dević je gotovo dve decenije veran dokumentarnom filmu. I to je dalo svoje velike rezultate. Kako se Dević, inače i docent na studijama dokumentarnog filma u Zagrebu, često vraća i rodnom gradu Sisku (1971) tamo snimljenim filmom „Uvozne vrane” (2004) postavio je obaveznu lektiru kada je reč o temi usputnog fašizma. Već u narednom filmu „Nemam ti šta reć' lijepo“ bavio se ratnim zločinom počinjenim u centru grada, a zapravo oslikao zajednicu koja mora da se nosi s onim što je počinjeno u njeno ime. I u delu „Tri” držao se teme rata kroz priču o tri bivša vojnika koji su se borili na različitim stranama, a onda seli i bez dlake na jeziku pričali o svojoj ulozi u građanskim sukobima u regionu...

Najnoviji Devićev film „U ime Republike Hrvatske“, koji će takođe biti prikazan u okviru njegove retrospektive u dvorani Jugoslovenske kinoteke, prati hrvatskog anti-EU aktivistu Marka Franiškovića čiji antirežimski aktivizam s kojim se dovode u pitanje svi proklamovani principi parlamentarne demokratije država Hrvatska interpretira kao opsesiju, a filmski autor kao pravosudni horor.

Kazuo Hara: Posvećeni život 

Kazuo Hara u Beogradu

Gost beogradskog festivala dokumentarnog filma je i legendarni japanski autor Kazuo Hara kojem se priređuje kompletna retrospektiva njegovih filmova: „Zbogom CP” (1972), „Ekstremno privatni eros: Ljubavna pesma 1974” (1974), „Careva ogoljena vojska i dalje maršira” (1987), „Posvećeni život” (1994) i „Azbestno selo u Japanu” (2016).

Hara će na Beldoksu, u Beogradu u koji prvi put dolazi održati i svoj master klas kao svojevrsno putovanje kroz njegovo osvajanje autorskih sloboda. Tematske preokupacije ovog autora kreću se od analiziranja predrasuda prema ljudima sa celebralnom paralizom, ličnog portreta bivše žene koja ga je napustila, portreta netipičnog japanskog veterana Drugog svetskog rata „naslikanog“ u filmu „Imperatorova ogoljena vojska i dalje maršira“ koji se smatra remek-delom, zatim i portreta ekscentričnog pisca i scenariste Micuhare Inoua tokom poslednjih meseci njegovog života kroz koji beleži i suštinu života i suštinu piščeve smrti, pa do svedočenja naporima nekadašnjih radnika fabrike azbesta u Osaki da na sudu dobiju japansku vladu na osnovu tužbe za naknadu štete zbog narušenog zdravlja. U tom širokom tematskom dijapazonu Kazuo Hara je dosledan u traganju za istinom i suštinom, ali i čistom dokumentarističkom formom koju uzdiže visoko na umetnički nivo...