Ugljanin krčmi bez krčmara

Od kada Ugljanin više nije u vladajućim strukturama Republike Srbije sve je otvoreniji i glasniji u bezočnim i neargumentovanijim napadima na državu Srbiju. Napada državu proglašavajući je fašističkom i genocidnom kako bi se opravdao za svoje velikoalbanske ideje i već otvorenu želju i postavljeni cilj za otcepljenje najvećeg dela Stare Raške, iako to pokušava da maskira specijalnim statusom ili nekom visokom autonomijom. Jedno vreme bila je u igri bosanska opcija, odnosno opcija iz Sjeničke deklaracije 1917. godine, zatim ustaška, iz kratkog delovanja NDH iz 1941. godine na prostoru Starog Rasa. Pozivao se i na partizansku autonomiju, iako u njenom stvaranju u Pljevljima novembra 1943. godine nisu učestvovali predstavnici Novog Pazara, Tutina, Sjenice, Berana, Rožaja, Plava, Gusinja, Petnjice.

U taj njegov davno bivši turski Sandžak utrpao je sadašnje opštine Novi Pazar, Sjenicu, Tutin, Prijepolje, Novu Varoš i Priboj u Srbiji, zatim i Pljevlja, Bijelo Polje, Berane, Rožaje, Plav, Gusinje, Andrijevicu i Petnjicu u Crnoj Gori. Ugljanin se više ne zadovoljava da Novi Pazar, Tutin i veliki deo sjeničke opštine pripoji tzv. velikoj Albaniji. Možda za taj, za njega, mali prostor, „malu” ideju, ne bi dobio dovoljan broj glasova. Potrošeni i izgubljeni političari i potežu najbezobzirnija i najnerazumnija sredstva kako bi se održali na pozicijama. Njih i njihovo najuže okruženje ne interesuju ni vera ni nacija. Svakako bi i on i njegovi saradnici bili veoma brzi da umaknu na sigurno kada bi došlo do neke teške situacije kao što su to činili i ranije. Njegova i megalomanija njegovih najbližih saradnika najverovatnije nije slučajna.

U svom ekstremizmu i nacionalističkoj zaslepljenosti Ugljanin ne vidi da u tim pomenutim opštinama žive i Srbi i Crnogorci, koje bi trebao da pita šta oni o tome misle. A ne pita on ni Bošnjake, jer zna da ni tu ne bi imao željenu većinu, već se poziva na referendum iz 1991. godine, u kojem su učestvovali samo tadašnji Muslimani.

Veliki broj Bošnjaka nikako se ne slaže sa njegovom pogubnom politikom. Puna su mu usta demokratije i borbe za navodno ugrožena prava Bošnjaka, ali sve druge koji žive na tom prostoru i koji su autohtoni obavezno „zaboravlja” ili ignoriše. U opštinama Nova Varoš, Prijepolje, Priboj, Pljevlja, Bijelo Polje, Berane i Andrijevica stanovništvo je većinski srpsko pravoslavno. Valjda većinsko stanovništvo u tim opštinama ima pravo da se pita želi li u tu Ugljaninovu tvorevinu. On ih prisvaja kao da su Alajbegova slama ili njegova babovina. Ugljanin, kao i uvek, krčmi bez krčmara.

Ugljanin i njegovi savetnici trebalo bi da znaju da je pitanje teritorija pomenutih sadašnjih opština davno rešeno posle Prvog balkanskog rata 1913. godine, na konferenciji u Londonu. Tada uspostavljene granice između Srbije i Crne Gore su međunarodno priznate granice koje su po drugi put potvrđene posle izdvajanja Crne Gore iz nekadašnje zajedničke države Srbije i Crne Gore. Ni pre balkanskih ratova taj prostor nekadašnjeg Novopazarskog sandžaka, a kasnije Sjeničkog i Pljevaljskog, nikada nije imao neki poseban status u geografskom, etničkom, religijskom ili političkom smislu. Oni su bili samo administrativno-upravna područja u Osmanskom carstvu u rangu okruga.

Te želje ekstremnog i velikoalbanskoj ideji sklonog dela rukovodstva SDA i Bošnjačkog nacionalnog saveta nisu nove, ali se pojavljuju u svoj ogoljenosti onda kada je država Srbija u nezavidnoj geopolitičkoj situaciji, kao što je i sada oko problema sa statusom pokrajine Kosovo i Metohija. Taj deo političke strukture muslimana Bošnjaka koristi drskost i neprimerne političke i nediplomatske poteze rukovodstva kosovskometohijskih Albanaca smatrajući da to ide u korist realizacije njihovih davnašnjih želja i planova kojima bi ostvarili svoje lične i grupne političke i ekonomske interese.

Istoričar

Prilozi objavljeni u rubrici „Pogledi” odražavaju stavove autora, ne uvek i uređivačku politiku lista