Nekažnjeni zločinci bradinskih žrtava

Sarajevo – O zločinu koji su nad srpskim civilima u konjičkom selu Bradina tokom proteklog rata počinile muslimansko-hrvatske snage svedočiće i spomen-ploča koja je na Vidovdan otkrivena u porti još neobnovljene bradinske crkve. Na ploči je uklesano 88 imena Srba, od kojih su 44 ubijena, takoreći, u jednom danu.

U napadu, koji je izveden 25. i 26. maja ratne 1992. godine, tadašnji pripadnici Teritorijalne odbrane, „Zelenih beretki”, policije i drugih muslimansko-hrvatskih paravojnih organizacija napali su selo Bradinu i ubili na kućnom pragu 36 nenaoružanih srpskih civila i osam iz susednog sela Brđana. Posmrtni ostaci 26 ubijenih, među kojima je najstariji bio 78-godišnji Radomir Kuljanin, a najmlađi jedanaestogodišnji Srđan Žuža, pronađeni su u masovnoj grobnici u dvorištu crkve Svetog vaznesenja Hristovog, i to baš na mestu na kojem je prošle subote otkrivena spomen-ploča. Za zločine u Bradini, odnosno na području opštine Konjic gde je ubijeno 175 srpskih civila, a 360 ih je prošlo kroz zloglasne logore, počev od Čelebića, pa do tarčinskog „Silosa“ i sarajevske Hrasnice, još niko nije odgovarao.

U logoru Čelebići pola godine bio je zatočen i Stevan Kuljanin i njegova dva sina, Mladen koji je u logoru ostao 27 meseci, dok je Milenko nakon osamnaestomesečne torture uspeo pobeći. Stevan, kao i većina preživelih Bradinjana, od 1997. godine sa sinovima i ćerkom Milijanom živi u Americi. „Nas trojicu su odveli u logor, a suprugu Bosiljku su ubili. Kuću su opljačkali, a onda, kao i sve druge u Bradini, zapalili”, priča on. Osim Bosiljke ubijena su još 22 Kuljanina. Među njima je i Sretko kojem su, prema svedočenju njegove sestre Rade Nedžić, koja je uspela da preživi pokolj u svom rodnom selu, odsekli glavu.

„Mom bratu su odsekli glavu i odneli su je u Konjic gde su s njom pred hotelom igrali fudbal. To su snimali i postoji video-zapis, ali niko neće da kaže gde su zakopani posmrtni ostaci moga brata”, kaže Nedžićeva. Njegovu suprugu, koja je bila u sedmom mesecu trudnoće, dodaje ona, „zatvorili su, isprovocirali su porod prilikom kojeg su namerno oštetili mozak novorođenčeta zbog čega dete nikad nije prohodalo”.

Jedini od organizovanih pokolja Srba u Bradini i okolnim selima, samo igrom slučaja, preživeli su tada dvanaestogodišnji Lazo Draganić i njegov dve godine mlađi brat Milan.
„Otac Nedeljko je ubijen 25. maja 1992. godine, a mamu Milicu su ubili u stričevoj kući zajedno sa strinom i dedom. Samo pet minuta pre nego što su opkolili kuću brat i ja smo otišli kod bake koja je živela u centru sela”, priča Milan koji je sa bratom Lazom došao iz Bijeljine u kojoj žive. Milan Studira, a Lazo radi.

Koordinator Tima MUP-a RS za istraživanje i dokumentovanje ratnih zločina Simo Tuševljak je potvrdio za „Politiku” da je „MUP RS podneo Tužilaštvu BiH krivične prijave protiv sedam Bošnjaka i Hrvata za koje se opravdano sumnja da su počinili zločin nad Srbima iz Bradine”. On kaže da „ima saznanja da se istraga intenzivno sprovodi i da će vrlo brzo uslediti prva hapšenja”. Tuševljak smatra da se „zločini u Bradini ne mogu odvojeno posmatrati od zločina koji su počinjeni u Konjicu“.

Dubravka Sarajlić
---------------------------------------------------

Jedan Srbin i jedna Srpkinja...

U Bradinu, koja deluje sablasno, do danas se vratio jedan Srbin i jedna Srpkinja. Pre rata u ovom većinski srpskom selu živelo je više od 750 Srba. Nijedna od porušenih i zapaljenih srpskih kuća nije obnovljena. Na obnovu čeka i crkva pred kojom su članovi Udruženja srpskih logoraša koji žive u SAD i Kanadi, uz organizacionu pomoć preživelih Bradinjana, podigli spomen-ploču stradalima u periodu 1992–1995. godina.