Ko su izazivači ratova u Jugoslaviji

U tekstu „Hrvatski napadi na JNA 1991. godine”, objavljenom u rubrici Među nama 13. septembra, autor piše da je Hrvatska 1990. napravila plan napada na objekte JNA, pod nazivom „Zarobiti vojarne” i „hrvatski napad na kasarne JNA u Hrvatskoj i u svetu označen je kao ’velikosrpska agresija’”. Otuda i pitanje: Ko su izazivači ratova u Jugoslaviji (agresori)? U odgovoru na to pitanje treba navesti uzroke ratova, imajući u vidu da je uzrok bliži istini od posledice, i to:

Prvo, oružanu secesiju počele su vođe Slovenije zauzimanjem karaula JNA na granicama SFRJ prema Italiji, Austriji i Mađarskoj. Predsedništvo SFRJ, kao vrhovni komandant, uputilo je pojačanja u Sloveniju, ali je ubrzo i prekinulo vojna dejstva, zbog, kako se priča, dogovora Miloševića i Kučana.

Drugo, po rečima Mesića, koji je jedno vreme bio i predsednik Predsedništva SFRJ, vođe Hrvatske sledile su Sloveniju. Naime, vođe Hrvatske su održale referendum za nezavisnu Hrvatsku u okviru SFRJ. Ne verujući u iskrenost tih namera, Srbi su kao konstitutivni narod u Hrvatskoj održali svoj referendum, radi odbrane svojih prava i teritorije na kojoj su vekovima živeli. Ubrzo su mirni procesi prerasli u rat, a kao posrednik se pojavila JNA, uglavnom na strani Srba, pošto je referendum korišćen kao ratna secesija Hrvatske. Naravno, polazeći od iskustva Srba u NDH, SRJ je pomagala srpski narod u Hrvatskoj. Dakle, u tom svojstvu SRJ i Republika Srbija nisu agresori, odnosno izazivači rata u Hrvatskoj, a pogotovo nisu imale teritorijalne zahteve za Veliku Srbiju.

Treće, u Hagu nije dokazano da je „velika Srbija” projekat Srbije. Inače, „velika Srbija” je program SRS, odnosno životni cilj Vojislava Šešelja, kome je u Hagu izrečena presuda u drugom stepenu, pošto je prvi stepen presude bio oslobađajući. Postoje i druge činjenice da nije bilo „velike Srbije” niti „velikosrpske agresije”. Naime, Tuđman i Milošević su tokom rata u Hrvatskoj imali „crveni telefon”. Čak su, priča se, u Karađorđevu razgovarali o interesima Hrvata i Srba, odnosno o interesima Hrvatske i Srbije u BiH, gde je bila ratna secesija BiH, slična secesiji Hrvatske. Treba pomenuti i činjenicu da je u Hagu hrvatska vojska označena kao okupator u BiH, jer je branila hrvatski narod kao konstitutivan u BiH. Međutim, Vašingtonskim sporazumom stvorena je Federacija BiH, gde zajedno žive Bošnjaci (Muslimani) i Hrvati. Danas hrvatski narod u BiH traži da bude konstitutivan, slično kao u Republici BiH u SFRJ, što Srbi u Republici Srpskoj ne osporavaju.

Četvrto, Tribunal u Hagu, iako su prijatelji suda to predložili, nije utvrdio karakter ratova u SFRJ, jer se više bavio posledicama, koje su dalje od istine, a bliže politici. Zato radi izmirenja naroda u bivšoj SFRJ treba zaključiti da su svi narodi branili svoja prava, zaboravljajući na činjenicu da su time svom narodu naneli ogromnu i nenadoknadivu štetu. To otvara krunsko pitanje: Ko su izazivači ratova u SFRJ imenom i prezimenom? Naravno, to mogu biti uglavnom vođe, koje su odlučivale umesto građana manipulišući njima i ograničavajući im slobodu, što traje i danas. Takva istina još nije videla svetlo dana. U suštini, vođe stranaka imaju veću moć od građana, što je neodrživo. Uz uređeno čojstvo umesto junaštva vođa, dovođa i naslednika iz sva tri naroda, to treba da se prevaziđe višim nivoom demokratije, što bi trebalo da se dogodi kad-tad.

Dragoljub Ilijić, dipl. ek.,
Novi Beograd