Mikrokosmos Dobrosava Milojevića

Kovačica – Više od pet decenija, snagom svoje umetničke imaginacije, naslikao je više stotina ulja na platnu, kartonu, lesonitu ili drvenoj podlozi. Seoski život, onaj negdašnji, iz doba detinjstva i ovaj sadašnji, kao vrela inspiracije pretače u teme, forme, prostorna rešenja, kolorit i kompoziciju originalne slike sveta. Dobrosav Milojević iz Donjeg Štiplja sa padina Crnog vrha predstavlja se, tako, kroz dvadeset ulja na platnu, ovoga puta u pitomom Banatu, u prestižnom izlagačkom prostoru za svakog slikara naivca, u kovačičkoj Galeriji naivne umetnosti, čiji je počasni član od 2011. godine.

Milojevićev svet doživljaja i predanja rodnog kraja, na njegovim radovima su, po oceni kritike, nudi slike zemaljskog raja. Zanimljivog su ikonografskog rešenja, a uz pomoć mašte i osobenog likovnog tretmana, po lepoti se mogu meriti sa prizorima raskošno procvetale prirode na zidovima egipatskih, rimskih i vizantijskih palata ili iluminacijama starih persijskih rukopisa. U stilizovanom brdovitom pejzažu je njegova seoska svakodnevica: radovi u polju, oranja, žetve, čuvanje koza i ovaca, jutarnji odlasci na njivu i večernji povratak s rada, igranke i običaji – selo koje nestaje pred naletom civilizacije i migracija u gradove.

Na kraj sela

Te „slike u slici”, maštoviti prizori, sa jasno izraženim jednim događajem, obiluju rastinjem, rascvetalim bokorima cveća, suncokreta, različitim formama krošnji drveta. Tu su i stilizovane figure ljudi, blagoslovenih životinja – hraniteljki, ptice, seoske kućice, ili maštovite polihromne crkvene građevine, često uokvirene oreolima, a krošnje drveta pretvorene u ornament podsećaju na koralne sprudove – ovako umetnica Ljiljana Kojić piše u monografiji posvećenoj stvaralaštvu Dobrosava Milojevića, koji  je počeo da slika u detinjstvu, dok je čuvao ovce, a da niko ljudi od znanja nije verovao da su radovi njegovi. Pre ravno pola veka imao je prvu samostalnu izložbu i od tada kao slikar počinje da putuje, najpre po Srbiji, zatim Evropom, a njegove slike u svet...

– Moje slike sadrže naš kraj, crnovrški, sela po brežuljcima, po padinama, seljačke igranke, svadbe, bogomolje... seljački život, prirodu, šume, pašnjake, ovce, ljude u radu, u polju i uopšte  Pomoravlje i Šumadiju. Mi smo tu negde između, po sredini... Moje najlepše uspomene vezane su za selo, pa ih je moj prelazak u varoš, u jednom trenutku, još više probudio – govori Milenković, o kojem je akademik Dejan Medaković pisao da mu u nizu sjajnih samoukih slikara pripada posebno mesto.

„Njegove šarene, čiste boje, i spontana stilizacija likova i prirode proističu iz bujne mašte i urođene pitomosti... Jer, Milojević poznaje selo do tančina, a kad slika nije sputan onim što vidi, već otkriva šta je prisutno u njegovim snovima... Iz punog srca i duše Milojević opominje savremenu umetnost da njen jedini spas nije u intelektualističkom pretvaranju, niti nadmudrivanju, već u ispovedanju autentičnih istina.”

Dobrosav Milojević je svojim originalnim mikrokosmosom u kontinuitetu prisutan i na salonima samoukih likovnih umetnika i bijenalima naivne i marginalne umetnosti u Muzeju u Jagodini. Za njim je 50 samostalnih i više od 200 grupnih nastupa, a za svoj slikarski rad dobio je više nagrada i priznanja od kojih se ističu Zlatna plaketa Tabora u Trebinju, ona Otkupna na 2. bijenalu naivne umetnosti i Velika nagrada 6. Bijenala naivne umetnosti u Jagodini. Priznanja su stizala i iz inostranstva, poput Plakete grada Zagreba, Internacionalne diplome iz Salsomaggiore Terme i Zahvalnice srpsko-jevrejskog društva 1990. godine u Tel Avivu.