Ponižavanje istorije

Gotovo svakodnevno svedoci smo političkih napora da se ukupan narodnooslobodilački rat u okupiranoj Srbiji definiše kao sukob dve političke i ideološke platforme i na taj način izbegne odgovornost za saradnju sa okupatorom i činjenje teških krivičnih dela protivu građana i interesa zemlje.

Pravno situiranje ove koncepcije počelo je donošenjem Zakona o proglašenju četničkog kolaboracionog pokreta za antifašistički. Zakon o rehabilitaciji iz 2006. predstavlja put da se društveno stabilizuje ova konstrukcija, a njeni nosioci od kvislinga fašističkog okupatora pretvore u borce za srpske nacionalne interese. Voljno ili nevoljno, svesno ili nesvesno, deo srpske političke i ideološke stvarnosti, pretvarajući srpsku kolaboraciju sa fašističkim okupatorom u oblik političke i ideološke borbe protiv narodnooslobodilačkog pokreta kao nosioca antifašističke opcije, postepeno ali konstantno uplovljava u vode neonacizma, napuštajući antifašističku poziciju Srbije.

Tvorci pomenutog zakona pretpostavljaju da je od završetka rata prošlo šezdeset i više godina, da sudije nemaju osećaj niti saznanje o težini tog rata i uslovima u kojima se vodila narodnooslobodilačka borba protiv okupatora i njegovih brojnih kvislinških formacija. Presude koje se donose potvrđuju predviđanja tvoraca Zakona o uticaju protoka vremena, političke klime i intenzivne političke i ideološke akcije u minimiziranju i brisanju istorijske stvarnosti u Srbiji i Jugoslaviji za vreme Drugog svetskog rata.

Na primer, za prof. Slobodana Jovanovićase ne pominje njegova aktivnost kao predsednika izbegličke kraljevske vlade koji je najodgovorniji što su saveznici u prvoj polovini rata bili u zabludi koje snage i pokreti vode stvarnu borbu protiv nemačkog i italijanskog okupatora niti činjenica da je odobravao saradnju četničkog pokreta sa nemačkim i italijanskim okupatorom i drugim kvislinškim pokretima, da je odobrio predlog gen. Mihailovića o stvaranju četničkih „crnih trojki” koje su vršile likvidacije po Srbiji... Lamentira se samo nad sudbinom velikog profesora, što mu ne treba osporavati , zbog čega, uostalom, nije ni osuđen.

Nedavno je u Čačku rehabilitovančovek koji je bio direktor gimnazije za vreme okupacije. Objavljeno je da su ga komunisti ubili samo zato što je bio ugledna ličnost i direktor gimnazije. Prećutana je međutim činjenica da je bio i predsednik grada i član prekog ratnog vojnog suda u Čačku i da je u tom svojstvuu smrt i na robiju poslao na desetine svojih đaka i stotine čačanskih rodoljuba.

Mediji su objavilii da je rehabilitovan ugledan čovek koji je četiri godine bio predsednik jednog većeg grada u zapadnoj Srbiji, a koga su komunisti streljali tobože samo zato što je bio ugledan čovek. Naravno, niko se nije osvrnuo na činjenicu da je za to vreme najmanje hiljadu lica iz opštine bilo zatvarano i mučeno, poslato u logore i na prisilan rad u Srbiju i u Nemačku, da je veliki broj od njih izgubio život, da je ubijeno najmanje stotinak pripadnika partizanskog pokreta, da je za sve vreme rata ekonomski eksploatisano područje za potrebe okupatora i sveono drugo što je radila kvislinška vlast sa njim na čelu. Niko ne poriče da je taj čovek možda bio ugledan, ali u pitanju je odgovornost za ono što je učinio kao predsednik opštine kvislinške vlasti.

Pred okružnim sudovima pokrenut je postupak za rehabilitaciju čelnih ličnosti okupacione kolaboracije sa fašističkim okupatorom u Srbiji 1941–1945: generala Milana Nedića, predsednika kolaboracione „Srpske vlade nacionalnog spasa”, zatim Dimitrija Ljotića, nosioca fašističke ideološke opcije u Kraljevini Jugoslaviji i okupiranoj Srbiji, pa gen. Dragoljuba Mihailovića, komandanta četničkih jedinica i vođe četničkog pokreta u Jugoslaviji za vreme Drugog svetskog rata, kao i niza drugih ličnosti srpske kolaboracije sa fašističkim okupatorom. Rehabilitacijom ovih ličnosti postiže se promena istorijske istine o okupacionom periodu u Srbiji i borbi srpskog naroda protiv okupatora za oslobođenje zemlje.

Gen. Milana Nedića izbeglička vlada Kraljevine Jugoslavije lišila je čina armijskog generala zbog izdaje zemlje, saradnje sa okupatorom i zločina učinjenog prema srpskom narodu i proglasila ga ratnim zločincem i izdajnikom. Pokretači zahteva za rehabilitaciju gen. Nedića dobro znaju sve o njegovoj delatnosti za vreme okupacije. Cilj rehabilitacije je prekrajanje istine o onome šta je bilo i pisanje istorije u kojoj će saradnici fašističkog okupatora postati nacionalni ponos srpskog naroda.

Osporavanjem narodnooslobodilačke borbe i patriotizma srpskih građana za vreme okupacije ponižava sesrpsko nacionalno biće i istorijsko nasleđe koje je bitno za svaki narod, posebno za male narode, jer je ono osnovni kohezioni faktor istorijskog trajanja i opstajanja nacije.

zamenik predsednika SUBNOR-a Srbije