Život pretočen u slike

U Umetničkoj galeriji „Lazar Vozarević” u Sremskoj Mitrovici do 15. maja trajaće izložba slika „Majda Kurnik – Život pretočen u slike”.

Po zamisli autorke postavke Tijane Stojiljković, istoričarke umetnosti, dela na ovoj izložbi prikazuju i zaokružuju jedan umetnički ciklus i oslikavaju kratki stvaralački život umetnice koja je svojim raskošnim talentom i delima koja je iza sebe ostavila i zasluženo ušla u tokove srpske moderne umetnosti i kao takva ostala upamćena.

– Majdine slike bile su izuzetno cenjene i tražene za vreme njenog kratkog života. Bile su otkupljivane za kabinet predsednika države, skupštinu, razne vladine institucije i muzeje. Malo je privatnih kolekcija moglo da ih poseduje dosta dugo posle njenog odlaska jer su slike koje su ostale bile zatvorene i dostupne javnosti samo prilikom manjeg broja organizovanih izložbi. To i jeste razlog što likovna publika ne zna puno o delu Majde Kurnik. Zbog toga ostaje na današnjim generacijama istoričara umetnosti da ne dozvolimo da se njeno ime i delo zaboravi – rekla je Tijana Stojiljković.

Majda Kurnik (1920–1967) završila je Učiteljsku školu u Ljubljani, a Drugi svetski rat naterao je njenu petočlanu porodicu da izbegne u Srbiju. Aktivno je učestvovala u ratu od kraja 1944. godine, u kome je izgubila sestru i brata. Nakon završetka rata, pohađala je poznatu školu Mladena Josića. Upisala je Likovnu akademiju, gde je za profesore imala listom naše likovne velikane – Mihajla Petrova, Ivana Tabakovića, Đorđa Andrejevića Kuna, Kostu Hakmana i Marka Čelebonovića. Od 1949. do 1951, nakon diplomiranja, usavršavala se u Državnoj majstorskoj radionici kod slikara Mila Milunovića. Boravila je na studijskim putovanjima u Italiju i u dva maha u Parizu kao stipendista Fonda „Moše Pijade”.

Član Udruženja likovnih umetnika Srbije (ULUS) postala je od 1951, kada je i prvi put izlagala na izložbi Samostalnih. Od tada aktivno učestvuje na izložbama ULUS-a, Oktobarskog salona, Beogradske grupe. Samostalno je izlagala i u Galeriji Grafičkog kolektiva u Beogradu 1953, dobitnica je prve nagrade na Festivalu omladine 1948. godine.

Umetnički period Kurnikove trajao je petnaestak godina, u kojem se razvijala i sazrevala kao slikar, a stvaralački naboj prekinula je njena bolest i prerana smrt. U tom kratkom periodu stvaranja uspela je da dostigne visoko mesto u tokovima srpske umetnosti 20. veka, a poseban pečat utkala je u posleratni beogradski slikarski krug, u čiju se tradiciju s lakoćom uklopila, objašnjava kustoskinja.

U radovima koji svedoče o njenim različitim životnim etapama izdvaja se nekoliko stilskih celina i motiva kojima se rado vraćala: portreti, autoportreti, figuralne kompozicije, mrtve prirode, predeli i manastiri iz Srbije, ali i Slovenije, kojih se često sećala, objašnjava kustoskinja.

– Njeno slikarstvo odlikuje nekoliko faza, iako bez velikih promena u samom stilu. U prvoj fazi njenog stvaralaštva, koja obuhvata čitavu šestu deceniju, oslanjala se na iskustva međuratne generacije starijih kolega, školovanih pretežno na Likovnim akademijama u inostranstvu, koji tada počinju da stupaju na likovnu scenu Beograda i koji su preuzeli na sebe ulogu nosilaca preporoda savremene srpske umetnosti. Od 1960. pa do svoje smrti Majda stvara dela slobodnog, širokog poteza, formati joj postaju veći, a centralni motiv čine izdužene pojedinačne ili grupisane figure mesečara, arlekina, pajaca, mađioničara, muzičara, portreti i autoportreti – objašnjava Tijana Stojiljković.