U susret predstojećem svenarodnom saboru

Baš ovih dana čitam rukopis neobjavljene knjige, na od pamtiveka aktuelnu temu: „Putevi srpskog jedinstva” autora Dragoslava Slovića, univerzitetskog profesora sa pet doktorata. Tom prilikom mi je posebno skrenula pažnju konstatacija iz rukopisa: „Kompaktnost teritorije se ne može održati u razjedinjenom narodu.” To me podseća i na istorijska postupanja oca srpske države velikog župana, Stefana Nemanje, koji se kao najmlađi sa svoja dva starija brata Miroslavom i Stratimirom, posle bitke kod Pantina 1168, izmirio i pripojio prostrane oblasti – dolinu Velike i Južne Morave, Kosovo i veći deo Metohije, i oblasti u današnjoj severnoj Albaniji, i Duklju kao i primorske kneževine, Travuniju i Zahumlje. Zavetovao je svoje potomke, iz loze Nemanjića, da bez zemlje (teritorije) i jezika, ne može nastati nacija. Njegov srednji sin Stefan Prvovenčani u svom žitiju opisuje ga kao sakupljača (ujedinitelja) svih srpskih teritorija. I nije slučajnost da je, na temelju velikih dela, ovaj znameniti rodonačelnik Nemanjićke svetorodne loze dobio impozantni spomenik u glavnom gradu svoje države, posle skoro jednog milenijuma nakon rođenja u Ribnici, današnja Crna Gora. I to baš u vreme vladavine aktuelnog predsednika Srbije.
Nažalost građana Srbije, na samom početku maja meseca 2023, desila su se dva bezumna zločina – masakra, i to pretežno nad decom (!), u razmaku od samo dva dana. Krenule su šetnje, u početku se činilo komemorativne. Nažalost, već u drugoj, pokazalo se da se radi o prevratničkim „šetnjama” protiv legalno i demokratski izabrane vlasti.

Srbija je napadnuta. Napadnuta je i njena teritorijalna celovitost i njen suverenitet, garantovani poveljom UN (Rezolucija 1244 SB).

Napadač je poznat. Isti onaj koji je pre skoro četvrt veka, u pokušaju oteo deo njene teritorije, južnu srpsku pokrajinu Metohiju i Kosovo, tzv. kolektivni Zapad, koji čini Amerika sa svojim vazalima. Za razliku od prvobitne, agresija ovog puta ne dolazi iz vazduha, niti kopnenim putem, iz pravca Albanije (Košare, Paštrik), već sa ulica njenog glavnog grada, sa upornim nastojanjem da se „Otpor” – obojeno proleće, proširi po celoj Srbiji. Napadi se ispoljavaju uz neviđenu mržnju i nečuvenu beskrupuloznost i to prema svim državnim institucijama bez izuzetka. Očigledno je da je to usmereno na okončanje već započetog ugrožavanja teritorijalnog integriteta i suvereniteta Srbije i ograničavanje slobode njenih građana.

Već viđeno, samo se ponavlja!

U odbrani države i slobode njenog naroda neophodno je pre svega ostvariti najveći mogući stepen jedinstva među građanima, razume se pored ekonomske i vojne spremnosti. Znano je da se jedinstvo ne postiže dekretima i proglašavanjem, već uspostavljanjem vladavine prava i pravde za sve građane podjednako, stalnim poboljšanjem životnog standarda i jasnim definisanjem nacionalnih ciljeva, koji moraju naći utemeljenje u istorijskom nasleđu i u skladu sa novim poretkom na koji je već čovečanstvo krenulo, a, u kojem treba da se nađu ravnopravni i ujedinjeni narodi. Nakon zloupotrebe od strane prozapadne opozicije, ove dve nesreće koje su na samom početku maja meseca zadesile Srbiju i njene građane, Aleksandar Vučić, predsednik republike, upućuje javni poziv građanima da učestvuju na svenarodnom saboru jedinstva, tolerancije i ljubavi, a protiv nasilja, koji će se održati u petak 26. maja 2023, na platou ispred Narodne skupštine Srbije. U svoje vreme i Nemanjići su sve važne odluke od sudbonosnog značaja za narod i državu donosili na državno-crkvenim saborima.

Ruku na srce, napadi na Srbiju i njen narod nisu prestajali otkako je predsedniku velike Jugoslavije, iz bioloških razloga, okončan doživotni mandat. Da je Amerika u tom periodu krenula sa napadima na SFR Jugoslaviju potvrđuje dužnička kriza koja je nakon toga nastala i iznudila poznati zakon o deviznoj participaciji, koji se odnosio na domaće tržište, a u vreme vlade Milke Planinc. Za ostvarivanje svoje hegemonije Amerika koristi dve najefikasnije finansijske poluge, MMF i Svetsku banku, iako Jugoslavija nije bila eksplicitno obuhvaćena planom o potčinjavanju ostalih zemalja potrebama njene privrede. Vrhunac američkog licemerja i beščašća je donošenje tog plana još tokom trajanja Drugog svetskog rata, u kojem se zajedno sa SSSR-om i saveznicima „borila” protiv identičnog ili još surovijeg Hitlerovog plana i njegovih saveznika, fašističke Italije i Japana – o porobljavanju čitavog sveta.

U osvit rađanja novog svetskog poretka vođa naroda mora prepoznati koji su ciljevi nacije u datim okolnostima ostvarivi, a koji moraju sačekati povoljnije okolnosti. Oko teritorijalne kompaktnosti i suvereniteta, odnosno slobode naroda, nema pogađanja. Ali bez obzira na to kakvi su ciljevi, oni se ne mogu ostvariti bez mudrosti, odlučnosti, hrabrosti i ličnog požrtvovanja. Pored teritorijalnog integriteta i suvereniteta, odnosno slobode naroda, kao vrhunskih ciljeva nalazi se i stalna borba za ostvarivanje ekonomskog, kulturnog, identitetskog i uopšte društvenog napretka. Već je danas, nakon svega četvrt veka od varvarskog napada „civilizovanog Zapada”, koji predvodi SAD, jasno kao iz aviona da je period od petog oktobra 2000, pa sve do deceniju napred, najcrnji period u novijoj istoriji Srbije i njenog naroda. Samo dva razloga, od njih bezbroj, potvrđuju tačnost navedene konstatacije. Prvi, bar nama je nepoznat, iz istorije civilizovanih država: izručenje neprijatelju svojih državnika, vojnih stratega, heroja i junaka, koji su osujetili poraz države i pogibelj svog naroda. Veliki broj njih je preminuo u haškom nesudu, a većina njih i dalje trune po evropskim kazamatima i to samo zato što su stali na branik svoje otadžbine.

Iz istorije znamo da, čak ni knjaz Miloš, koji se nije odlikovao baš prevelikim čojstvom, junak je svakako bio, nije isporučio svog rivala i kuma Karađorđa Stambolu, viševekovnom neprijatelju i porobljivaču, već je naredio da mu domaća ruka odrubi glavu, koju je u zobnici predao turskom velikodostojniku, a koji ga je tom prilikom s gnušanjem i prezirom primio. A drugi razlog, posle nasilnog rušenja demokratski izabrane, marionetska vlast vrši tzv. tranziciju, odnosno totalnu predaju privrednog bogatstva stvaranog ne samo u dve prethodne Jugoslavije belosvetskim šibicarima, kao i totalno uništenje bankarskog sistema što predstavlja neviđeni zločin prema narodu i državi, a pogotovo dirigovano od naših neprijatelja uništavanje vojske i svih vojnih potencijala.

Direktor „Trepče” tokom poslednje decenije 20. veka

Prilozi objavljeni u rubrici „Pogledi” odražavaju stavove autora, ne uvek i uređivačku politiku lista